[บันทึกการเดินทาง] เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน - หน้า 3 - บันทึกท่องยุทธจักร - The Myth of Han

LinYa โพสต์ 2026-1-6 03:20:40

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinYa เมื่อ 2026-1-6 03:21 <meta charset="UTF-8">
<title>อยากลองเอาไว้โรลเพลย์</title>


<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:wght@300;400;500;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style type="text/css">
BODY {
background: url("https://img2.pic.in.th/pic/02a30266832a423a0f1e428716f060861304a00d589c81-gQFC5A_fw658webp.png") no-repeat center center fixed;
background-size: cover;
margin: 0;
padding: 0;
}
</style>

<style>
#box01 {
border: 0px double;
border-radius: 25px;
padding: 50px;
background-color: #210f31;
background-image: radial-gradient(circle at top left, rgba(120,150,200,0.1), transparent 70%);
box-shadow:
 0 0 20px rgba(138,173,255,0.4),
 0 0 60px rgba(90,103,110,0.5),
 inset 0 0 30px rgba(255, 255, 255, 0.03);
transition: box-shadow 0.4s ease-in-out;
}

.main-container {
max-width: 800px;
margin: auto;
background-color: #0a004d;
border-radius: 25px;
padding: 40px;
box-shadow: 0px 0px 40px rgba(0, 0, 0, 0.3);
background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/d881fefa9db7d8c4a26ac5b641e95dff4edfba2318592-OGKQtv_fw658webp.png');
background-size: cover;
}

.glow-title {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 48px;
font-weight: bold;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 5px;
text-shadow:
 0 0 5px #56B7C8,
 0 0 10px #56B7C8,
 0 0 15px #56B7C8,
 2px 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.3);
}

.glow-subtitle {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 20px;
font-style: italic;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 20px;
text-shadow:
 0 0 3px #56B7C8,
 0 0 6px #56B7C8;
}

.flower-divider {
background-image: url('ไม่เอา');
background-size: contain;
background-repeat: no-repeat;
background-position: center;
height: 30px;
margin-bottom: 30px;
}

.banner-image {
display:none; /* ❌ ลบภาพออกโดยซ่อน */
}

/* ✅ เปลี่ยนพื้นหลังกล่องเป็นภาพ */
.text-box {
background: url('https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/cf84239121ec4fd702c6d45d655d15675ff2262394776-PJAU9A_fw658webp-fotor-2025073018158.md.png') center/cover no-repeat;
border-radius: 20px;
padding: 30px;
font-size: 18px;
color: #F0EAD6;
line-height: 1.9em;
box-shadow: inset 0 0 15px rgba(0, 0, 0, 0.2);
}

.text-box .title {
text-align: center;
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
margin-bottom: 10px;
}

.text-box .subtitle {
text-align: center;
font-size: 16px;
color: #DDC799;
margin-bottom: 20px;
}

.flex-boxes {
display: flex;
flex-wrap: wrap;
gap: 20px;
justify-content: center;
margin-top: 40px;
margin-bottom: 30px;
}

.info-box {
flex: 1 1 300px;
max-width: 400px;
background-color: rgba(7, 17, 44, 0.92);
border-radius: 20px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.3);
overflow: hidden;
color: #F0EAD6;
}

.info-box img {
width: 100%;
display: block;
border-bottom: 1px solid #ccc;
}

.info-box .content {
padding: 20px;
font-family: 'Niramit', sans-serif;
color: #F0EAD6;
}

.info-box .content .title {
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
text-align: center;
}

.info-box .content .subtitle {
font-size: 14px;
text-align: center;
color: #DDC799;
margin: 8px 0 16px;
}
</style>

<div align="center">
<div id="box01">

<div class="main-container">
<div class="glow-title">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1564996915ef13cf484e287d62fbe7f9f0ed13d62a16d-8Czovd_fw658webp.md.png" width="500" border="0"> 
 บันทึกการเดินทาง เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน
</div>

<div class="glow-subtitle">
 
 วันที่ 01 เดือน 11 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11 
 เริ่มต้น ยามซื่อ เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ เส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองตงอู่ จักรวรรดิต้าฮั่น</div>

<div class="text-box"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><div style="text-align: left;"> รุ่งเช้าของกลางเหมันต์ฤดูมาเยือนอย่างเงียบงัน อากาศเย็นจัดจนไอขาวลอยออกมาจากลมหายใจ รถม้าคันเดิมเคลื่อนออกจากโรงเตี๊ยมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เสียงล้อไม้บดกับพื้นถนนแข็งแห้งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเตือนว่าการเดินทางยังไม่จบ และค่ำคืนที่ผ่านมา… ก็ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว ภายในรถม้า หลินหยานั่งตัวตรงกว่าปกติ เสื้อผ้าถูกจัดให้ปิดมิดชิดกว่าทุกวัน ปลอกคอสูงขึ้น ผ้าคลุมถูกดึงขึ้นมาอย่างตั้งใจ นางยกมือขึ้นจัดเส้นผมที่ยังไม่ค่อยเป็นระเบียบ ก่อนจะเผลอแตะถูกผิวตรงลำคอแล้วสะดุ้งเล็กน้อย ความรู้สึกเมื่อคืนย้อนกลับมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เจ้าขันทีบ้า… นางกัดฟันในใจ ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีเรื่อโดยไม่ต้องพึ่งแสงแดด นางปรายตามองไปอีกฝั่งหนึ่งของรถม้า คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นดูสบายใจผิดกับนางอย่างสิ้นเชิง เอนหลังพิงเบาะ มือถือพัดพับขยับช้า ๆ ดวงตาคมกริบมีประกายพึงพอใจชัดเจน ราวกับกำลังชื่นชมผลงานของตนเองอยู่เงียบ ๆ “มองข้าเช่นนั้นทำไมเสี่ยวหยา” จางกงกงเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงแผ่วต่ำแต่แฝงความขบขัน “เจ็บหรือ” หลินหยาถลึงตาใส่ทันที “ท่านยังจะถามอีกหรือเจ้าคะ! เพราะใครกันเล่า!” นางกดเสียงต่ำ แต่แววขุ่นเคืองชัดเจน “ข้าต้องแสดงเป็นเศรษฐีนี ไม่ใช่ให้คนเห็นร่องรอยพวกนี้นะเจ้าคะ!” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ จนเสียงนั้นทำให้นางอยากเอาขลุ่ยฟาดหัวเขาสักครั้ง “ก็เพราะเป็นข้านั่นแหละ” เขาเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน “เจ้าถึงต้องปกปิด” คำตอบนั้นทำให้หลินหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนีอย่างงอนง้ำ “อารมณ์ดีจริงนะเจ้าคะ” “แน่นอน” เขาตอบโดยไม่ลังเล สายตามองนางตั้งแต่ปลายผมจนถึงท่าทีที่พยายามเก็บงำความไม่พอใจ “เมื่อคืน… เจ้าไม่คิดว่าข้าควรอารมณ์ดีบ้างหรือ” สิ้นคำหลินหยากำชายเสื้อแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ภาพความทรงจำที่ยังอุ่นร้อนเกินไปทำให้นางไม่อาจเถียงต่อได้ นางเพียงพึมพำเสียงเบา “ท่านนี่… ไม่รู้จักเกรงใจเลย” ด้านหน้ารถม้า จางทังที่กำลังทำทีเป็นคนขับรถม้านั่งหลังตรง มือจับสายบังเหียนมั่นคง สีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่รับรู้สิ่งใด แต่ในใจกลับรู้ดีเกินไปว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เสียงฝีเท้า เสียงขยับ เสียงที่ไม่ควรได้ยิน เขาได้ยินทั้งหมด เพียงแต่เลือกจะไม่เอ่ยถึง ทำเป็นไม่รู้ดีที่สุด เขาคิดพลางกระแอมเบา ๆ กลบความเขินที่แล่นขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อรถม้าแล่นต่อไป ลมหนาวพัดผ่านม่านผ้าเข้ามา หลินหยาดึงผ้าคลุมให้แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ใบหน้ายังงออยู่ไม่หาย แต่หางตากลับเหลือบมองอีกฝ่ายเป็นระยะ ดวงตาคมกริบนั้นยังคงมองนางอย่างไม่ปิดบังความพึงพอใจแม้แต่น้อย คราวหน้า… ข้าจะไม่ยอมง่าย ๆ แบบนี้อีก นางพ่นลมหายใจหลังคิด แต่ในความคิดนั้นเองเจ้าหัวใจก็เต้นแรงอย่างทรยศเจ้าของความคิดไปเสียแล้วล่ะ  ลมยามบ่ายที่เคยพัดผ่านอย่างเชื่องช้ากลับหยุดนิ่งลงในชั่วขณะ ราวกับผืนฟ้าฉวยฉากหายใจไปพร้อมกับแผ่นดิน รถม้าซึ่งเคลื่อนตัวมาอย่างราบรื่นตลอดทางพลันเอียงวูบ ล้อจมลงในหล่มดินสีคล้ำที่แฝงกลิ่นคาวชื้นผิดธรรมชาติ เสียงไม้แตกดังแกรกเบา ๆ ก่อนทุกอย่างจะหยุดสนิท จางทังดึงสายบังเหียนแน่น ร่างสูงกระโดดลงจากที่นั่งคนขับอย่างว่องไว ฝ่าเท้าสัมผัสดินแล้วความรู้สึกเย็นเยียบก็ไหลย้อนขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มลงมองรอยดินที่ยุบตัวเป็นวงกว้างเกินกว่าจะเป็นหล่มธรรมดา “แปลก…” เสียงเขาเอ่ยต่ำ ดวงตาคมเฉียบกวาดมองรอบด้าน ป่าริมทางเงียบเกินไป ไม่มีเสียงนก ไม่มีแม้แต่เสียงลมเสียดใบไม้ ความเงียบเช่นนี้คือสัญญาณที่ศาลต้าหลี่สอนให้ระวังที่สุด ม่านรถม้าถูกเปิดออกอย่างนุ่มนวล จางกงกงยื่นมือออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบกลับเย็นเฉียบกว่าฤดูเหมันต์ “เกิดอะไรขึ้น” เขาถามเสียงเรียบ ทว่าปราณอสรพิษในร่างกลับเริ่มขยับไหวอย่างเงียบงัน หลินหยาชะโงกหน้าออกมาจากด้านใน ดวงตาสีน้ำตาลมะพร้าวอ่อนกวาดมองหล่มดินกับป่ารอบด้านอย่างสงสัย “แปลกยังไงหรือเจ้าคะ” นางถาม ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าบอกนะว่าทางหลวงใหญ่จะมีหล่มแบบนี้…? หรือไม่มีนะ?” ยังไม่ทันที่จางทังจะตอบ เสียงหัวเราะแหบต่ำก็แทรกขึ้นจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ หากเป็นเสียงที่สั่นสะเทือนอากาศจนเกิดแรงกดดันราวกับถูกกดทับด้วยภูเขา พื้นดินรอบรถม้าแตกออกเป็นแนวยาว เงาดำทะมึนพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นอสนีและคาวโลหิต ปีศาจมังกรดำเก้าตัวโผล่ล้อมวง พวกมันมีเกล็ดสีดำด้านสะท้อนแสงหม่น เขาโค้งหนา หัวใหญ่ตาแดงฉาน มือทั้งสองข้างถือค้อนอัสนีคู่ ประจุสายฟ้าวิ่งแล่นบนผิวโลหะเป็นเส้นสีม่วงคราม และเบื้องหลังพวกมัน ร่างหนึ่งก้าวออกมาช้า ๆ ปีกสีดำขนาดมหึมากางออก เงาปีกบดบังแสงตะวันครึ่งหนึ่ง เกล็ดของมันหนากว่า ใหญ่กว่า และแผ่อำนาจจนพื้นดินสั่นไหว นี่คือหัวหน้าฝูง ผู้รับใช้ใต้บัลลังก์ของจ้าวมังกรดำหลงฮ่าวเยี่ย มันแสยะยิ้มเมื่อเห็นว่ามีอิสตรีในรถม้า เผยเขี้ยวคมเรียงเป็นแถว “ฆ่าผู้ชายสองคนนั้น” เสียงคำรามดังก้อง “จับนังโสเภณีนั่น เราจะนำไปถวายเสด็จพ่อ!!” สิ้นคำนั้นบรรยากาศก็ตึงเครียดในพริบตา หลินหยาหน้ามุ่ยทันทีที่ได้ยิน นางก้าวลงจากรถม้าโดยไม่รอใคร ดวงตาใสที่เคยอ่อนโยนกลับวาวโรจน์ “ข้าไม่ใช่โสเภณีโว้ย! เจ้าจิ้งเหลนเดินสองขา!” เสียงนางดังลั่น ก่อนจะคว้าขลุ่ยไม้ในมือแน่น “พวกเจ้าพูดจาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกันจริง ๆ” จางทังขยับตัวมาขวางด้านหน้าหลินหยาโดยสัญชาตญาณ กระบี่หักธรรมถูกชักออกจากฝัก เสียงเหล็กขูดกันใสสะอาด ดวงตาเขาแน่วแน่ “พวกมันมาเป็นระเบียบ ไม่ใช่โจรป่าธรรมดา” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “นี่คือกับดัก” จางกงกงก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม อาภรณ์สีโทนอุ่นพลิ้วตามแรงลมที่เริ่มหมุนวน รอยยิ้มบางยังคงอยู่ แต่ดวงตานั้นเย็นเยียบดุจพิษ “กล้าพูดจาเช่นนั้นต่อหน้าเสี่ยวหยา…” เขาเอ่ยช้า ๆ มือหนึ่งกุมด้ามกระบี่อสรพิษเงามืด “พวกเจ้าคงไม่คิดจะมีชีวิตกลับไปแล้ว” ปราณอสรพิษแผ่กระจายออกจากร่างเขา เงาดำเลื้อยไหวไปตามพื้นดิน ปีศาจมังกรดำตัวหนึ่งก้าวพลาดไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ประจุสายฟ้าในค้อนสั่นไหวอย่างไม่มั่นคง “ฆ่ามัน! แล้วจับนังโสเภนีเนื้อหวานนั้นมา!!” หัวหน้าฝูงแหงนหน้าคำราม ปีกกระพือจนฝุ่นดินฟุ้งกระจาย เสียงคำสั่งคือสัญญาณเริ่มต้นการสังหาร ค้อนอัสนีถูกเหวี่ยงลงมาพร้อมสายฟ้าฟาดใส่พื้นดิน เสียงระเบิดดังสนั่น จางทังกระโจนหลบ กระบี่ฟาดสวนขึ้นไปตัดสายฟ้าแตกกระจายเป็นเสี้ยวแสง เขาหมุนตัวรับแรงสะท้อน ฝ่าเท้าถอยไปครึ่งก้าวอย่างมั่นคง อีกด้านหนึ่ง จางกงกงพุ่งเข้าใส่ราวเงาอสรพิษ กระบี่ยาวผิดมนุษย์กวาดผ่านอากาศ เงาดำฉีกเกราะปีศาจมังกรดำออกเป็นรอยลึก โลหิตสีคล้ำสาดกระเซ็น ก่อนร่างนั้นจะล้มลงโดยค้อนอัสนีสลายหายไปในอากาศ หลินหยากระโดดขึ้นไปบนก้อนหิน ขลุ่ยในมือฟาดใส่หัวปีศาจตัวหนึ่งอย่างไม่ปรานี “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่โสเภนี!” นางกัดฟัน ดวงตาเป็นประกายดื้อดึง แรงฟาดครั้งนั้นรุนแรงพอให้กะโหลกปีศาจมังกรดำแตกกระจาย เสียงกระดูกหักดังแผ่วก่อนร่างใหญ่จะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ ค้อนอัสนีในมือสลายกลายเป็นเศษแสงจาง ๆ ตามลมหายใจสุดท้ายของมัน การต่อสู้สิ้นสุดลงรวดเร็วเกินคาด เศษซากเกล็ดดำ เขา และโลหิตขุ่นกระจายเกลื่อนผืนดิน ปราณสายฟ้าที่หลงเหลือสลายหายไปกับอากาศหนาว ไม่มีเสียงร้องครวญครางหรือปีศาจผู้รอดชีวิต จางทังเก็บกระบี่หักธรรมกลับเข้าฝักอย่างเงียบงัน สายตากวาดมองสนามรบหนึ่งรอบด้วยความเคยชินของผู้พิพากษาที่เห็นความตายมานับไม่ถ้วน เขาไม่พบแม้แต่รอยบาดลึกบนร่างของทั้งสามคน โดยเฉพาะหลินหยา เสื้อผ้าไหมสีอ่อนยังคงสะอาด มีเพียงฝุ่นดินติดปลายชายเสื้อเท่านั้น “ฝีมือไม่ตกเลยนะ แม่นางน้อย” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก จางกงกงยืนอยู่ท่ามกลางซากศพปีศาจ รอยยิ้มบางประดับริมฝีปาก ดวงตาคมกริบเย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิม ปราณอสรพิษที่เคยแผ่ออกมาเริ่มหดกลับเข้าสู่ร่างกายอย่างสงบ เขากวาดตามองหลินหยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความตึงเครียดในอกคลายลงเมื่อแน่ใจว่านางไม่แม้แต่จะถลอก แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไร หลินหยาก็สะบัดหน้าหนีอย่างแรง สีหน้าหงุดหงิดชัดเจน  “รีบเดินทางเถอะเจ้าค่ะ ข้างอนนัก” นางพูดเสียงแข็ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังรถม้าอย่างไม่สนใจจะฟังคำใดต่อ ผ้าม่านรถม้าถูกเปิดออกแรงกว่าปกติ หลินหยาก้าวขึ้นไปด้านในแล้วนั่งลงด้วยท่าทางงอนง้ำ มือเรียวกำขลุ่ยแน่น ความโกรธยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก ทั้งจากคำดูหมิ่นของปีศาจ และจากความจริงที่ว่านางต้องเจอกับสายตาโลมเลียเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จางกงกงมองตามแผ่นหลังบางนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะยกพัดขึ้นปิดรอยยิ้มที่คล้ายจะเจือความพึงพอใจ เขาก้าวขึ้นรถม้าอย่างสง่างาม นั่งลงข้างหลินหยาโดยไม่เอ่ยคำใด เพียงปล่อยให้ความเงียบแผ่ขยาย ทว่ามือหนึ่งของเขาขยับมาใกล้ราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของตน จางทังเห็นภาพนั้นแล้วเพียงส่ายศีรษะเบา ๆ ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เขากระโดดขึ้นนั่งตำแหน่งคนขับ คว้าบังเหียนในมืออย่างชำนาญ “ไป ออกเดินทางต่อ” เขาพูดกับม้าเสียงเรียบ รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ทิ้งซากปีศาจมังกรดำไว้เบื้องหลัง ล้อไม้บดผ่านดินที่ยังชื้นจากเลือด ก่อนจะมุ่งหน้าไปตามเส้นทางยาวเหยียดที่ทอดสู่ปลายทางใหม่เมืองตงอู่<div style="text-align: center;"><div style=""><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="background-color: initial; color: rgb(66, 66, 66);"></div><div style=""><img src="https://iili.io/fWMnPLX.md.png" border="0"></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left; outline-style: none;">           ย่อสรุปเหตุการณ์ : การเดินทางหลินหยาต้องปกปิดรอยจากเมื่อคืน แต่มีกองของพวกกลุ่มมังกรดำมาขวางทาง ทำซุ่มกับดักไว้ดักมนุษย์ มันเห็นว่ามีสตรีเลยกะว่าจะลากไปให้เจ้ามังกรและเรียกหลินหยาว่าโสเภณี ทั้งหลินหยา จางกงกง และจางทังเลยจัดการและเดินทาง แน่นอนว่าหลินหยางอแงเพราะมันบังอาจมาเรียกเธอว่าโสเภณี แค่เคยทำงานที่หอว่านหงเหรินเว้ย!</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="font-family: "Microsoft Yahei", Simsun; background-color: initial;"></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">พรสวรรค์: ลาภลอย (ไม้)</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div></div>
</div>

</div>
</div>

</div></div></div>

LinYa โพสต์ 2026-1-14 07:27:01

LinYa โพสต์ 2026-1-20 10:37:05

LinYa โพสต์ 2026-1-23 23:30:01

LinYa โพสต์ 2026-1-26 20:16:37

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinYa เมื่อ 2026-1-26 20:18 <meta charset="UTF-8">
<title>อยากลองเอาไว้โรลเพลย์</title>


<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:wght@300;400;500;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style type="text/css">
BODY {
background: url("https://img2.pic.in.th/pic/02a30266832a423a0f1e428716f060861304a00d589c81-gQFC5A_fw658webp.png") no-repeat center center fixed;
background-size: cover;
margin: 0;
padding: 0;
}
</style>

<style>
#box01 {
border: 0px double;
border-radius: 25px;
padding: 50px;
background-color: #210f31;
background-image: radial-gradient(circle at top left, rgba(120,150,200,0.1), transparent 70%);
box-shadow:
 0 0 20px rgba(138,173,255,0.4),
 0 0 60px rgba(90,103,110,0.5),
 inset 0 0 30px rgba(255, 255, 255, 0.03);
transition: box-shadow 0.4s ease-in-out;
}

.main-container {
max-width: 800px;
margin: auto;
background-color: #0a004d;
border-radius: 25px;
padding: 40px;
box-shadow: 0px 0px 40px rgba(0, 0, 0, 0.3);
background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/d881fefa9db7d8c4a26ac5b641e95dff4edfba2318592-OGKQtv_fw658webp.png');
background-size: cover;
}

.glow-title {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 48px;
font-weight: bold;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 5px;
text-shadow:
 0 0 5px #56B7C8,
 0 0 10px #56B7C8,
 0 0 15px #56B7C8,
 2px 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.3);
}

.glow-subtitle {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 20px;
font-style: italic;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 20px;
text-shadow:
 0 0 3px #56B7C8,
 0 0 6px #56B7C8;
}

.flower-divider {
background-image: url('ไม่เอา');
background-size: contain;
background-repeat: no-repeat;
background-position: center;
height: 30px;
margin-bottom: 30px;
}

.banner-image {
display:none; /* ❌ ลบภาพออกโดยซ่อน */
}

/* ✅ เปลี่ยนพื้นหลังกล่องเป็นภาพ */
.text-box {
background: url('https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/cf84239121ec4fd702c6d45d655d15675ff2262394776-PJAU9A_fw658webp-fotor-2025073018158.md.png') center/cover no-repeat;
border-radius: 20px;
padding: 30px;
font-size: 18px;
color: #F0EAD6;
line-height: 1.9em;
box-shadow: inset 0 0 15px rgba(0, 0, 0, 0.2);
}

.text-box .title {
text-align: center;
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
margin-bottom: 10px;
}

.text-box .subtitle {
text-align: center;
font-size: 16px;
color: #DDC799;
margin-bottom: 20px;
}

.flex-boxes {
display: flex;
flex-wrap: wrap;
gap: 20px;
justify-content: center;
margin-top: 40px;
margin-bottom: 30px;
}

.info-box {
flex: 1 1 300px;
max-width: 400px;
background-color: rgba(7, 17, 44, 0.92);
border-radius: 20px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.3);
overflow: hidden;
color: #F0EAD6;
}

.info-box img {
width: 100%;
display: block;
border-bottom: 1px solid #ccc;
}

.info-box .content {
padding: 20px;
font-family: 'Niramit', sans-serif;
color: #F0EAD6;
}

.info-box .content .title {
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
text-align: center;
}

.info-box .content .subtitle {
font-size: 14px;
text-align: center;
color: #DDC799;
margin: 8px 0 16px;
}
</style>

<div align="center">
<div id="box01">

<div class="main-container">
<div class="glow-title">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1564996915ef13cf484e287d62fbe7f9f0ed13d62a16d-8Czovd_fw658webp.md.png" width="500" border="0"> 
 บันทึกการเดินทาง เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน
</div>

<div class="glow-subtitle">
 
 วันที่ 20 เดือน 11 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11 
 เริ่มต้น ยามซื่อ เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองตงอู่ จักรวรรดิต้าฮั่น</div>

<div class="text-box"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><div style="text-align: left;">              ไอเย็นจัดแห่งเหมันต์ฤดูโชยผ่านระเบียงไม้เงียบสงัดของหอประมูลเฉียนคุน เมื่อแสงโคมไฟสลัวลงและเสียงเคาะค้อนสุดท้ายสิ้นสุดลง หลินหยาในชุดไหมสีม่วงอ่อนสะกดสายตา พร้อมด้วยจางกงกงและจางทังก็เร่งรุดผ่านเงามืดไปยังจุดรับสินค้าลับหลังหอประมูล ทันทีที่ก้าวพ้นหัวมุมทางเดินไม้ พวกเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเผชิญหน้ากับร่างสูงสง่าที่ยืนรอนิ่งประดุจรูปสลัก               เบื้องหน้าคือไฉ่หลิน อดีตขุนนางฝ่ายซ้ายผู้มีอำนาจล้นฟ้า เขาสวมอาภรณ์สีดำขลับปักลายเมฆาคลุมทับด้วยฮู้ดลึกลับ เส้นผมสีเงินสว่างโดดเด่นตัดกับความมืดของราตรี ใบหน้าของเขาหล่อเหลาและเรียบเนียนผิดกับวัยสามสิบห้าปี ดวงตาคมกริบเย็นเยียบและรอยสักสีแดงประหลาดกึ่งกลางหน้าผากขับเน้นราศีของบัณฑิตชั้นสูงผู้ทรงอิทธิพล <img src="https://iili.io/f6BGXvp.webp" border="0">               “เหอะ... คนอะไรหัวขาวโพลนอย่างกับคนแก่” หลินหยาพึมพำพลางทำหน้าแหยะ ๆ ด้วยความไม่ชอบใจอย่างปิดไม่มิด นางกำขลุ่ยไม้ในมือแน่นเตรียมพร้อมรับมือคนตรงหน้า               “ไฉ่หลิน... ถึงเวลาที่ท่านต้องไปรับการตัดสินในศาลของข้าแล้ว” จางทังเอ่ยเสียงเรียบพลางกระชับกระบี่หักธรรม                ทว่าไฉ่หลินกลับหัวเราะในลำคอแผ่วเบา สายตาที่มองจางกงกงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจราวกับมองกองมูล “ถิงเว่ย… และ… หึ ขันทีโสโครกอย่างพวกเจ้า คิดจะใช้มือสกปรกแตะต้องตัวข้าหรือ?” ไฉ่หลินเอ่ยพลางสะบัดมือเบา ๆ “หากคิดว่าจะจับกุมข้าได้โดยง่าย... ก็ลองดู” สิ้นคำกล่าว องครักษ์ลับในชุดเกราะทมิฬกว่ายี่สิบคนก็ทะยานออกมาจากเงามืดล้อมทั้งสามไว้ทันที                การตะลุมบอนเริ่มต้นขึ้นอย่างดุดัน จางทังวาดกระบี่เหล็กดำประดุจพยัคฆ์คำรามเข้าปะทะกับศัตรูอย่างไม่ยอมหัก ขณะที่หลินหยาเคลื่อนไหวประดุจภูตพราย ใช้ขลุ่ยไม้ฟาดเข้าจุดตายขององครักษ์จนล้มระเนระนาด                ทว่าเป้าหมายหลักขององครักษ์เหล่านี้คือจางกงกงและหลินหยา ไฉ่หลินสั่งให้เน้นโจมตีอสรพิษเงามืดหวังกำจัดตัวมลทินแสนกาลกิณีของราชสำนักให้สิ้นซาก คมดาบและหอกพุ่งเข้าหาหลินหยาจากทุกทิศทาง จางกงกงไม่รอช้า เขาใช้ออกด้วยปราณอสรพิษเงามืดพุ่งเข้าขวางหน้าหลินหยาไว้ทุกฝีก้าว แม้เขาจะสามารถสังหารศัตรูได้ในพริบตา แต่ด้วยความหวงและห่วงที่มีต่อเสี่ยวหยาของเขา ทำให้เขาต้องรับคมดาบแทนหลายครั้งจนอาภรณ์สีอ่อนชุ่มไปด้วยเลือด               “จางกงกง! ข้าสู้เองได้นะเจ้าคะ!” หลินหยาตะโกนขึ้นเมื่อเห็นบาดแผลลึกที่แขนของเขา               “อยู่ด้านหลังข้า... อย่าให้เลือดโสโครกพวกนี้กระเด็นใส่เจ้า” จางกงกงกระซิบเสียงพร่า แม้จะบาดเจ็บหนักที่สุดในกลุ่มแต่แววตาสีแดงฉานของเขากลับวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักและการปกป้องนางสุดใจ               ไฉ่หลินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เขาชื่นชมในฝีมือของจางทังแต่กลับสะอิดสะเอียนในการกระทำของจางกงกง การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระโชก ไอขาวจากลมหายใจปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่กระจายทั่วบริเวณ ปลายทางของศึกนี้มิใช่เพียงการจับกุม แต่คือการพิสูจน์ความภักดีและความรักท่ามกลางเล่ห์เหลี่ยมของขุนนางใหญ่ผู้ถือเอกสารลับบีบคั้นชะตาโลก               การต่อสู้ท่ามกลางพายุเหมันต์พัดกระโชกแรงจนโคมไฟที่ห้อยอยู่ตามระเบียงแกว่งไกวส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ท่ามกลางซากองครักษ์เกราะดำยี่สิบนายที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้นหินที่ชุ่มไปด้วยคาวเลือดและไอเย็น ทั้งสามคนยืนหอบหายใจหนักจนไอขาวพุ่งออกมาจากริมฝีปากเป็นจังหวะ จางกงกงมีบาดแผลฉกรรจ์ที่สุด เสื้อผ้าเนื้อนุ่มสีอ่อนบัดนี้ย้อมไปด้วยโลหิตแดงฉานจากการรับคมดาบแทนหลินหยา ทว่าดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องเขม็งไปที่ศัตรูเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ               <span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">ไฉ่หลินค่อย ๆ ถอดฮู้ดสีดำออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ยังคงความสงบเยือกเย็นประดุจบราชปราชญ์ผู้สูงส่ง เขาหยิบกระบี่บางทรงยาวที่ซ่อนอยู่ในไม้เท้าออกมา แสงจันทร์สะท้อนคมโลหะจนดูเย็นเฉียบยิ่งกว่าอากาศรอบกาย “พวกเจ้าช่างดื้อรั้นนัก...” ไฉ่หลินเอ่ยเสียงเรียบ ท่วงท่าการวาดกระบี่ดูงดงามแต่แฝงไปด้วยปราณที่หนักแน่น “โดยเฉพาะเจ้า... จางทัง ข้าเคยชื่นชมความซื่อตรงของเจ้า แต่เจ้ากลับเลือกจะเกือกกลั้วกับขันทีโสโครกและแม่ค้าต่ำต้อยเพียงเพื่อสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมอันว่างเปล่า”               “ความยุติธรรมของข้าไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันไม่เคยมีที่ว่างให้กับคนอย่างท่าน!” จางทังคำรามพลางพุ่งเข้าประทะ กระบี่เหล็กดำปะทะกับกระบี่บางจนเกิดประกายไฟวาบ               การต่อสู้ดำเนินไปอย่างตึงเครียด แม้ไฉ่หลินจะสู้เพียงลำพังแต่ฝีมือของเขากลับรุกรับได้อย่างไร้ช่องโหว่ จางกงกงพุ่งเข้าโจมตีจากมุมมืดประดุจอสรพิษ คมกระบี่ยาวกรีดผ่านอากาศหวังปลิดชีพขุนนางชั่ว ทว่าไฉ่หลินกลับเบี่ยงกายหลบอย่างพลิ้วไหวพลางตวัดกระบี่สวนกลับจนจางกงกงต้องถอยร่นเพราะบาดแผลที่เดิมก็หนักอยู่แล้วเริ่มปริออก                “เจ้าต้องปกป้องนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ จางกงกง?” ไฉ่หลินแค่นยิ้มหยันขณะรับมือกับขลุ่ยไม้ของหลินหยาที่ฟาดเข้ามาจากด้านข้าง “สตรีผู้นี้มีค่าสิ่งใดให้คนอย่างเจ้าต้องแลกชีวิต หรือเพียงเพราะนางเป็นหมากตัวเดียวที่ยอมให้เจ้าตราหน้าว่าเป็นเจ้าของ?”               หลินหยาหน้ามุ่ยสุด ๆ เพราะคำนั้นพลางสะบัดขลุ่ยไม้สู้สุดใจขาดดิ้น ดวงตาสีน้ำตาลมะพร้าวอ่อนวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “เลิกพล่ามไร้สาระเสียทีเจ้าคนหัวขาว! ที่ข้าอยู่กับเขา ไม่ใช่เพราะโดนบังคับหรือเป็นหมากของใครทั้งนั้น...” นางหยุดหายใจชั่วครู่ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่น                “แต่เป็นเพราะข้ารักเขา! ข้ารักอสรพิษคนนี้ด้วยใจจริงโว้ย!” (ผปค. ไม่จ้ามุงโดนบังคับโดยกุค่ะ)               คำประกาศนั้นทำเอาบรรยากาศชะงักไปเสี้ยววินาที คำนั้นทำเอาจางกงกงใจกระตุกวาบจนเสียจังหวะ ส่วนไฉ่หลินก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกขำในความโง่เขลาของสตรีแรกรุ่น และในจังหวะที่ไฉ่หลินกำลังจะสืบเท้าเข้าหาเพื่อปลิดชีพทั้งคู่ แต่ทว่ากลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็บังเกิดขึ้น ด้วยความโชคดีอันมหาศาลหรืออาถรรพ์ความซุ่มซ่ามของหลินหยา นางก้าวพลาดสะดุดชายผ้าคลุมตัวเองจนเสียหลักถลาไปข้างหน้า ขลุ่ยไม้ในมือเหวี่ยงไปตามแรงเหวี่ยงของร่างกายพุ่งเข้าหาศีรษะของไฉ่หลินอย่างแม่นยำดั่งจับวาง!!               “โป๊ก!!!”               เสียงขลุ่ยไม้กระทบกะโหลกดังสนั่น ไฉ่หลินที่มัวแต่ระวังกระบี่ของจางกงกงถึงกับตาเหลือกจนหน้ามืดไปชั่วขณะ เขาพยายามจะทรงตัวถอยหลังแต่เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับเปลือกกล้วยที่หลุดออกมาจากถุงเสบียงของใครสักคนบนพื้นหินที่ลื่นไปด้วยเลือดเป็นแอ่ง ๆ                “โครม!!!”               และร่างสง่าของอดีตขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ล้มหงายหลังศีรษะฟาดพื้นอย่างหมดรูป ก่อนจะนิ่งสนิทสลบเหมือดไปในทันที… “ฮะ??...”               ความเงียบปกคลุมสนามรบอีกครั้ง หลินหยายืนอึ้ง มือยังกำขลุ่ยค้างไว้ นางกะพริบตาปริบ ๆ มองซากบอสใหญ่ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ตรงหน้า “นะ... นี่จบแล้วหรือเจ้าคะ? ข้ายังไม่ทันออกกระบวนท่าไม้ตายเลยนะ!” คำนั้นทำให้จางทังที่ยืนหอบอยู่อีกด้านถึงกับหน้าเหวอ เขามองไฉ่หลินสลับกับหลินหยาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “เอ่อ... บางทีสวรรค์อาจจะรำคาญความมั่นหน้าของเขาเต็มทนแล้วกระมัง” เขาพึมพำพลางรีบเข้าไปมัดตัวไฉ่หลินด้วยเชือกบ่านอย่างดีอย่างรวดเร็ว               เมื่อเห็นศัตรูถูกสยบ หลินหยาก็สลัดคราบคุณหนูผู้สูงศักดิ์ทิ้งทันที นางรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหาจางกงกงที่ทรุดกายลงนั่งพิงเสาหินด้วยความอ่อนแรง “ท่านจางกงกง! ท่านห้ามตายนะเจ้าคะ!” นางใช้ผ้าสะอาดรองมืออย่างระมัดระวัง พยายามซับหยาดโลหิตที่อาบอาภรณ์สีนุ่มโดยไม่ให้ผิวสัมผัสโดยตรง จางกงกงที่เอนกายพิงเสาหินค่อย ๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้น ปลายนิ้วที่ยังสะอาดอยู่เพียงเล็กน้อยเอื้อมมาลูบแก้มเนียนของสตรีตรงหน้าเบา ๆ ราวกับจะยืนยันว่านางยังอยู่ตรงนี้               “เมื่อครู่... ข้าได้ยินเจ้าพูดว่ารักข้า... จริงหรือเสี่ยวหยา?” เสียงของเขาทุ้มพร่าและเบาหวิว แฝงไปด้วยความโหยหาที่ทำให้หัวใจคนฟังแทบขาดรอน               หลินหยาที่กำลังวุ่นวายกับการห้ามเลือดชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าตุ๊กตาแสนซนที่เปื้อนคราบฝุ่นแดงเรื่อขึ้นวูบหนึ่งท่ามกลางความเครียดที่สุมอก นางจ้องเข้าไปในดวงตาคมกริบที่บัดนี้ดูเปราะบางเหลือเกิน ก่อนจะโน้มตัวลงบดริมฝีปากลงบนหน้าผากของเขาสั้น ๆ ทว่าหนักแน่นด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี “รักสิเจ้าคะ รักจนอยากเอาขลุ่ยฟาดหัวท่านให้หายซ่าเหมือนเจ้าหัวขาวนั่นแหละ!” นางเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะที่น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงกระทบหลังมือตนเอง “นิ่ง ๆ สิเจ้าคะ ข้าจะทำแผลให้... ท่านห้ามเป็นอะไรนะ หากท่านเป็นอะไรไป ข้าจะเขียนพังป้ายสุสานท่านให้เละเลยคอยดู”               จางกงกงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏบนใบหน้าขาวซีด เขามองดูสตรีที่ตนเคยบีบบังคับในวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ที่กุมหัวใจเขาไว้เพียงผู้เดียว ต่อให้แผลตามกายจะลึกเพียงใด หรือต้องนอนรักษาตัวนานแรมเดือน เขากลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นช่างคุ้มค่านักเมื่อแลกกับอ้อมกอดที่สั่นเทิ้มด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริงของนาง               “ข้าไม่เป็นไร... เสี่ยวหยา...” เขาพึมพำชิดใบหูนางอย่างแผ่วเบา “มีเจ้าเป็นยาดีเช่นนี้ ข้าจะกล้าตายได้อย่างไร”               ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความเสน่หา จางทังที่ยืนอยู่ห่างออกไปกลับมีสีหน้าว่างเปล่าดุจก้นบ่อที่ไร้น้ำ เขาเก็บกระบี่เข้าฝักช้า ๆ พลางยืนมองสหายเก่าที่แสร้งทำเป็นอ่อนระโหยโรยแรงประหนึ่งจะสิ้นใจในอ้อมอกเมีย…               ตอแหลสัส...               ตุลาการพยัคฆ์เหล็กผู้มองคนทะลุถึงกระดูกอย่างเขา ย่อมรู้ดีว่าจางกงกงแม้จะบาดเจ็บหนักและต้องพักรักษากายอีกนาน แต่ก็มิได้เจียนตายอย่างที่เจ้าตัวกำลังทำสีหน้าสำออย เรียกร้องความสนใจอยู่นี้ เขาเห็นสายตาคมกริบของอสรพิษที่แอบเหลือบมองหน้าหลินหยาอย่างพอใจยามนางร้องไห้กังวลถึงตน “เฮ้อ...” จางทังถอนหายใจยาวพลางส่ายหัวเบา ๆ “ในศาลข้าตัดสินคนชั่ว แต่ในสนามรบข้าต้องมาทนดูคนแสดงงิ้วพลอดรักกัน... ช่างเป็นวาสนาที่น่าตายนัก”               เขาสะบัดชายเสื้อแล้วเดินเข้าไปมัดตัวไฉ่หลินที่สลบเหมือดอยู่อย่างแน่นหนา ปล่อยให้หนึ่งอสรพิษและหนึ่งคุณหนูจอมปลอมได้ใช้เวลาที่เหลือเยียวยาแผลใจและแผลกายท่ามกลางลมหนาวที่เริ่มอ่อนกำลังลงเพราะไอรักของคนทั้งคู่               หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ณ เมืองตงอู่ ลมเหมันต์ที่เคยพัดกระโชกแรงเริ่มผ่อนกำลังลง เหลือเพียงไอเย็นจาง ๆ ที่โรยตัวอยู่เหนือท่าเรือคึกคัก บรรยากาศของเมืองที่เคยคละคลุ้งด้วยเล่ห์เหลี่ยมของไฉ่หลินบัดนี้กลับคืนสู่ความสงบ เมื่อความจริงถูกเปิดเผยและอำนาจมืดถูกล้างบางจนสิ้น จางทังยืนตระหง่านอยู่หน้าขบวนคุ้มกันของกองกำลังถิงเว่ย อาภรณ์สีขาวตัดน้ำเงินของเขาสะอาดสะอ้านขับเน้นราศีตุลาการพยัคฆ์เหล็กให้ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าวันแรกที่พบกัน                เบื้องหลังของเขาคือกรงขังเหล็กที่จองจำไฉ่หลินและเหล่าผู้สมรู้ร่วมคิดซึ่งกำลังจะถูกส่งตัวไปรับโทษทัณฑ์ที่นครฉางอันในข้อหาบิดเบือนกฎหมายและทรยศต่อราชสำนัก               “ข้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้แล้ว และภารกิจของข้าที่นี่ก็จบลงเสียที” จางทังเอ่ยพลางหันไปทาง<span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">หลินหยาที่ยืนอยู่ข้างเตียงพักฟื้นของคนรัก ดวงตาคมเฉียบของเขาส่อแววเอ็นดูเยี่ยงพี่ชายที่มองดูน้องสาว “ข้ามีงานค้างที่ศาลต้าหลี่อีกเป็นตั้ง เห็นทีคงต้องล่วงหน้ากลับไปสะสางก่อน... รักษาตัวด้วยนะแม่นางน้อย”               คำลานั้นทำให้หลินหยายิ้มกว้าง รอยยิ้มตุ๊กตาแสนซนนั้นกลับมาสดใสอีกครั้งเมื่อเห็นพี่ชายผู้แสนดีพ้นผิด “ขอบคุณท่านจางทังมากเจ้าค่ะ หากไม่มีท่าน แผนเศรษฐีนีกำมะลอของข้าคงพังไม่เป็นท่า”               ทว่าเมื่อจางทังหันไปสบตากับจางกงกงที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดขาวแต่แววตายังคงโอหังไม่เปลี่ยน บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนเป็นเชือดเฉือนตามประสาอดีตสหายที่ไม่เคยลงรอยกันด้านอุดมการณ์ แม้จางทังจะยอมรับในใจว่าอสรพิษตนนี้สามารถมีหัวใจรักที่แท้จริงได้ แต่หน้าที่ก็ย่อมเป็นหน้าที่               “จางห่าวหมิง... แม้ครั้งนี้เจ้าจะช่วยข้าไว้ และข้าเห็นแล้วว่าเจ้าเปลี่ยนไปเพียงใดเมื่อมีนางอยู่ข้างกาย” จางทังกล่าวเสียงเรียบพลางกดข่มความนัยที่ว่าเขาอาจพร้อมกลับไปเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง “แต่จำไว้เถิด หากวันใดเจ้าทำเรื่องผิดกฎหมายหรือใช้อำนาจมืดรังแกราษฎรอีก อย่าให้ข้าจับได้เชียว... เพราะครั้งหน้า โทษโบยหนึ่งร้อยไม้ของถิงเว่ยจะกลายเป็นเพียงเรื่องเด็กเล่นเมื่อเทียบกับสิ่งที่ข้าจะมอบให้เจ้า”               จางกงกงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ปลายนิ้วที่ยังพันแผลอยู่ลูบพัดในมือช้า ๆ ดวงตาคมกริบจ้องตอบตุลาการหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว “จางจิ่งสิง... ท่านก็ยังคงเที่ยงตรงจนน่ารำคาญไม่เปลี่ยน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกปนเย้ยหยัน “ข้าจะรอวันที่ท่านเก่งพอจะจับข้าได้ก็แล้วกัน แต่ระวังเถิด... ตำแหน่งถิงเว่ยของท่านอาจจะสั่นคลอนก่อนที่ข้าจะหลุดมือเสียอีก ไปได้แล้ว... ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่ให้เจ้าเอาตัวไฉ่หลินไปง่าย ๆ”               จางทังเพียงแต่ยกยิ้มบางที่มุมปาก สะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนตัวขึ้นม้า นำขบวนกองกำลังมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ ทิ้งไว้เพียงเสียงเกือกม้าที่ค่อย ๆ จางหายไปในม่านหมอก               เมื่อเหลือเพียงคนสองคนในห้องพัก หลินหยาก็รีบขยับเข้าไปใกล้จางกงกงทันที นางกอดเขาไว้อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบบาดแผลที่ยังต้องใช้เวลารักษาอีกพักใหญ่ จางกงกงถอนหายใจยาวพลางโอบร่างบางไว้ในอ้อมแขน สูดดมกลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ที่เขาหลงใหลที่สุด “ท่านอย่าไปถือสาเขาเลยนะเจ้าคะ ท่านจางทังก็เป็นเช่นนั้นเอง” หลินหยาพึมพำชิดอกเขายิ้ม ๆ                “ข้าหาได้ใส่ใจเขาไม่...” จางกงกงกระซิบพลางกดจูบลงบนหน้าผากของนางอย่างหวงแหน “ข้าใส่ใจเพียงสตรีหน้าไม่อายที่ประกาศรักข้ากลางสนามรบต่อหน้าชายอื่นต่างหาก... เจ้าคงต้องอยู่ดูแลข้านี้ไปอีกนานทีเดียว เสี่ยวหยา... จนกว่าข้าจะพอใจในการปรนนิบัติของเจ้า” เพราะคำนั้นทำเอาหลินหยาหน้าแดงวูบพลางค้อนให้เขาหนึ่งวงใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอ้อมกอดที่เย็นเยียบทว่าอบอุ่นที่สุดในโลกสำหรับนาง ท่ามกลางบรรยากาศการพักผ่อนยามเหมันต์ที่เมืองตงอู่ ความวุ่นวายแห่งอำนาจได้จบลง เหลือเพียงบทเพลงรักของหนึ่งอสรพิษและหนึ่งแม่ค้าเจ้าเล่ห์ที่จะดำเนินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด               ฉากพิเศษ               ไอเย็นเจือกลิ่นอายทะเลแห่งเมืองตงอู่ยังคงพัดผ่านหน้าต่างบานหนาเข้ามาในห้องพัก หลินหยานั่งอยู่ข้างเตียง พลางประคองชามยาที่ส่งกลิ่นขมปร่าอย่างที่นางเกลียดนักหนาขึ้นมาหมายจะป้อนให้คนป่วย จางกงกงยังคงนอนพิงหมอนด้วยท่าทีอ่อนแรง ใบหน้าคมคายนั้นดูซีดเซียวราวกับคนไข้ที่ยังต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด “เสี่ยวหยา...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาพลางมองสบตานางด้วยแววตาอาวรณ์ “หากข้าหายดีแล้ว... เจ้าช่วยพาข้าไปยังบ้านเกิดของเจ้าได้หรือไม่?”               หลินหยาที่ได้ยินก็ชะงักมือที่ถือช้อนยาเอาไว้ ดวงตาสีน้ำตาลมะพร้าวอ่อนเบิกกว้างด้วยความงงงวย “ไปผานอวี่หรือเจ้าคะ? ท่านจะไปทำไมกัน ที่นั่นอยู่ใต้สุดของแผ่นดิน ติดทะเลไกลปืนเที่ยงถึงเพียงนั้น” นางทวนชื่อเมืองเกิดของตนเองที่เขตเจียวจื่อด้วยความสงสัย “ไปน่ะไปได้เจ้าค่ะ แต่ต้องรอให้ท่านหายดีก่อน อีกอย่าง... ท่านเป็นถึงจงฉางชื่อ มิใช่ต้องรีบกลับวังหลวงไปรับใช้ฝ่าบาทหรอกหรือเจ้าคะ?”               นางคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ทั้งระยะเวลาพักฟื้นและระยะทางจากฉางอันลงไปใต้สุด กว่าจะเดินทางไปถึงคงใช้เวลาหลายเดือน ซึ่งนั่นหมายถึงงานในราชสำนักของเขาอาจเสียหายได้               “หากข้าบอกว่าอยากไปทำความรู้จักกับท่านพ่อเจ้าเมืองของเจ้าให้มากขึ้นเล่า เจ้าจะว่าอย่างไร” เขาเลิกคิ้วถามพลางจ้องมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมอันคุ้นเคย               “ท่านพ่อหรือเจ้าคะ? ท่านอย่าแกล้งไปขู่เขาจนบ้านแตกก็พอเจ้าค่ะ” หลินหยาพึมพำพลางวางชามยาลง “นิ่ง ๆ เถอะเจ้าค่ะ ข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ใหม่ ท่านเจ็บหนักถึงเพียงนี้ ขืนออกเดินทางตอนนี้แผลคงปริ...” แต่ยังไม่ทันที่หลินหยาจะเอ่ยจบประโยค สิ่งที่นางไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น จางกงกงที่เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนจะสิ้นใจกลับยันกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉง เขาเหยียดแขนบิดขี้เกียจจนกระดูกส่งเสียงลั่นเบา ๆ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวพลันกลับมีเลือดฝาดสดใส ปราณอสรพิษที่เคยดูอ่อนแรงกลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว               “ข้าว่าข้าหายดีแล้วล่ะเสี่ยวหยา แผลแค่นี้มิอาจกั้นความปรารถนาของข้าได้หรอก” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางหยิบพัดคู่ใจขึ้นมาคลี่ออกอย่างสง่างาม “ไปกันเถอะ มีรถม้าอยู่มิใช่หรือ?” คำนั้นทำเอาหลินหยายืนนิ่งอึ้ง อ้าปากค้างมองคนป่วยที่บัดนี้เดินว่อนไปเก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว                หลินหยากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะตระหนักได้ว่าตนเองถูกสุนัขจิ้งจอกในคราบอสรพิษตนนี้หลอกเข้าเต็มเปา “ท่าน... ท่านโกหกข้านี่เจ้าคะ!” หลินหยาแหวขึ้นทันที ใบหน้าตุ๊กตาแสนซนแดงก่ำด้วยความโมโหที่ปนไปด้วยความเขินอาย “ท่านหายตั้งแต่วันไหนกัน! แล้วที่ข้าคอยประคบประหงม ป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดตัวให้ท่านทั้งคืนนั่นมันอะไรกันเจ้าคะ!”               จางกงกงหันมามองนางด้วยรอยยิ้มพึงใจยิ่งนัก เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้นิ้วเชยคางนางขึ้นเบา ๆ “ก็เพราะข้าชอบเวลาเจ้าเป็นห่วงข้าอย่างไรเล่า... ข้าถึงได้ยอมเป็นคนป่วยนานกว่าปกติเสียหน่อย” เขาหัวเราะในลำคอแผ่วเบา “เอาเถอะ อย่ามัวแต่งอนอยู่เลย มุ่งหน้าสู่ผานอวี้กันเถอะ ข้าอยากเห็นนักว่าเมืองที่สร้างสตรีเจ้าเล่ห์เช่นเจ้าขึ้นมานั้นจะเป็นอย่างไร”               ขันทีหนุ่มพูดโดยที่มองหลินหยาซึ่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยอมเดินตามเขาออกจากห้องไปอย่างเสียไม่ได้ นางค้อนให้แผ่นหลังกว้างของคนขี้จุ๊หนึ่งวงใหญ่ ทว่าลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาดที่เห็นเขาแข็งแรงดีถึงเพียงนี้ รถม้าไม้ขัดเงาเคลื่อนตัวออกจากเมืองตงอู่ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ของเหมันตฤดู มุ่งหน้าสู่ทิศใต้ที่อบอุ่นกว่า ทิ้งเรื่องราววุ่นวายในราชสำนักไว้เบื้องหลัง เพื่อเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ที่มีเพียงหนึ่งอสรพิษหน้าตายและหนึ่งแม่ค้าจอมซน ร่วมทางไปบนถนนสายวาสนาที่ไม่จบสิ้น <img src="https://iili.io/fPEmkIj.md.png" border="0"><div style="text-align: center;"><div style=""><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="background-color: initial; color: rgb(66, 66, 66);"></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left; outline-style: none;">           ย่อสรุปเหตุการณ์ : หลินหยา จางทัง จางกงกง จัดการไฉ่หลินสำเร็จ และอยู่เมืองตงอู่ 1 สัปดาห์ต่อ ระหว่างจางทังจัดการเรื่องที่นี่ แล้วจางทังก็ได้ลาหลินหยาและจางกงกงออกเดินทางกลับฉางอันพร้อมขบวนขุนนางชั่ว ก่อนที่จางกงกงกับหลินหยาก็มุ่งหน้าลงใต้ เพื่อไปบ้านเกิดของหลินหยา (ในตอนพิเศษ)</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="font-family: "Microsoft Yahei", Simsun; background-color: initial;"></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">พรสวรรค์: ลาภลอย (ไม้)</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div></div>
</div>

</div>
</div>

</div></div></div>

LinYa โพสต์ 2026-1-28 02:00:35

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinYa เมื่อ 2026-1-28 02:11 <meta charset="UTF-8">
<title>อยากลองเอาไว้โรลเพลย์</title>


<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:wght@300;400;500;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style type="text/css">
BODY {
background: url("https://img2.pic.in.th/pic/02a30266832a423a0f1e428716f060861304a00d589c81-gQFC5A_fw658webp.png") no-repeat center center fixed;
background-size: cover;
margin: 0;
padding: 0;
}
</style>

<style>
#box01 {
border: 0px double;
border-radius: 25px;
padding: 50px;
background-color: #210f31;
background-image: radial-gradient(circle at top left, rgba(120,150,200,0.1), transparent 70%);
box-shadow:
 0 0 20px rgba(138,173,255,0.4),
 0 0 60px rgba(90,103,110,0.5),
 inset 0 0 30px rgba(255, 255, 255, 0.03);
transition: box-shadow 0.4s ease-in-out;
}

.main-container {
max-width: 800px;
margin: auto;
background-color: #0a004d;
border-radius: 25px;
padding: 40px;
box-shadow: 0px 0px 40px rgba(0, 0, 0, 0.3);
background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/d881fefa9db7d8c4a26ac5b641e95dff4edfba2318592-OGKQtv_fw658webp.png');
background-size: cover;
}

.glow-title {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 48px;
font-weight: bold;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 5px;
text-shadow:
 0 0 5px #56B7C8,
 0 0 10px #56B7C8,
 0 0 15px #56B7C8,
 2px 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.3);
}

.glow-subtitle {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 20px;
font-style: italic;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 20px;
text-shadow:
 0 0 3px #56B7C8,
 0 0 6px #56B7C8;
}

.flower-divider {
background-image: url('ไม่เอา');
background-size: contain;
background-repeat: no-repeat;
background-position: center;
height: 30px;
margin-bottom: 30px;
}

.banner-image {
display:none; /* ❌ ลบภาพออกโดยซ่อน */
}

/* ✅ เปลี่ยนพื้นหลังกล่องเป็นภาพ */
.text-box {
background: url('https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/cf84239121ec4fd702c6d45d655d15675ff2262394776-PJAU9A_fw658webp-fotor-2025073018158.md.png') center/cover no-repeat;
border-radius: 20px;
padding: 30px;
font-size: 18px;
color: #F0EAD6;
line-height: 1.9em;
box-shadow: inset 0 0 15px rgba(0, 0, 0, 0.2);
}

.text-box .title {
text-align: center;
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
margin-bottom: 10px;
}

.text-box .subtitle {
text-align: center;
font-size: 16px;
color: #DDC799;
margin-bottom: 20px;
}

.flex-boxes {
display: flex;
flex-wrap: wrap;
gap: 20px;
justify-content: center;
margin-top: 40px;
margin-bottom: 30px;
}

.info-box {
flex: 1 1 300px;
max-width: 400px;
background-color: rgba(7, 17, 44, 0.92);
border-radius: 20px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.3);
overflow: hidden;
color: #F0EAD6;
}

.info-box img {
width: 100%;
display: block;
border-bottom: 1px solid #ccc;
}

.info-box .content {
padding: 20px;
font-family: 'Niramit', sans-serif;
color: #F0EAD6;
}

.info-box .content .title {
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
text-align: center;
}

.info-box .content .subtitle {
font-size: 14px;
text-align: center;
color: #DDC799;
margin: 8px 0 16px;
}
</style>

<div align="center">
<div id="box01">

<div class="main-container">
<div class="glow-title">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1564996915ef13cf484e287d62fbe7f9f0ed13d62a16d-8Czovd_fw658webp.md.png" width="500" border="0"> 
 บันทึกการเดินทาง เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน
</div>

<div class="glow-subtitle">
 
 วันที่ xx เดือน 12 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11 
 เริ่มต้น ยามซื่อ เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองผานอวี้ จักรวรรดิต้าฮั่น</div>

<div class="text-box"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><div style="text-align: left;">ตอนพิเศษ 1             สายลมพัดเอื่อยพัดพาเอาความชื้นแฉะของทะเลใต้เข้ากระทบใบหน้า เมื่อรถม้าไม้ขัดเงาเคลื่อนเข้าสู่เขตเมืองผานอวี้ในยามเช้าตรู่ ท้องฟ้าเหนือเมืองท่าสำคัญแห่งเขตเจียวจื่อเป็นสีฟ้าครามสดใส แตกต่างจากความหม่นเทาของเหมันต์ฤดูในแถบภาคกลางที่เพิ่งจากมา แสงแดดอุ่นทอประกายระยิบระยับบนผิวน้ำในลำคลองที่ตัดพาดผ่านเมือง สะท้อนภาพวิถีชีวิตอันคึกคักของชาวเมืองผานอวี้ที่เริ่มขยับกายรับวันใหม่              หลินหยาเลิกม่านรถม้าขึ้นพลางชะโงกหน้าออกมาด้วยดวงตาเป็นประกายสดใส นางหันไปสะกิดแขนจางกงกงที่นั่งอยู่ข้างกายพลางชี้ชวนให้ดูความเปลี่ยนแปลงของบ้านเกิดที่นางจากไปแรมปี “ท่านดูสิเจ้าคะ! นั่นตลาดเช้าตรงหัวมุมถนน ตึกแถวนั้นดูจะทาสีใหม่รึเปล่านะ? แล้วดูตรงเรือนแพพวกนั้นสิเจ้าคะ คึกคักกว่าปีที่แล้วเสียอีก!” นางเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่เริ่มกลับมาติดปาก “ผานอวี้ของข้าสวยใช่ไหมเล่า แม้จะไกลจากฉางอัน แต่ความอุดมสมบูรณ์และอากาศที่นี่นับว่ายอดเยี่ยมที่สุด”              จางกงกงมองตามปลายนิ้วของนางพลางพยักหน้าเบา ๆ แม้ใบหน้าจะยังคงความสงบนิ่งเยี่ยงบัณฑิตหน้าหยก แต่ดวงตาคมกริบกลับกวาดมองความมั่งคั่งของเมืองท่าแห่งนี้อย่างละเอียด ตลอดทางที่รถม้าเคลื่อนผ่าน ชาวเมืองบางคนที่กำลังจัดแผงขายของหรือเดินสัญจรอยู่ เมื่อเห็นใบหน้าตุ๊กตาแสนซนที่คุ้นตาชะโงกออกมาจากรถม้า ต่างก็พากันชะงักและเบิกตากว้าง              “นั่น... คุณหนูหลินหยา! คุณหนูหกสกุลหนานกลับมาแล้ว!” เสียงตะโกนทักทายด้วยความดีใจดังขึ้นเป็นระยะ หลินหยาเพียงแต่ส่งรอยยิ้มกว้างและโบกมือทักทายอย่างเป็นกันเองตามนิสัยที่ทำให้คนทั้งเมืองเอ็นดูนาง              เมื่อรถม้าเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลักที่มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง จวนเจ้าเมืองผานอวี้ก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา กำแพงจวนสกุลหนานนั้นสูงตระหง่านและหนากว่าบ้านเรือนทั่วไปตามลักษณะของจวนขุนนางที่เคยผ่านศึกสงคราม มีป้องยามที่มุมกำแพงพร้อมทหารลาดตระเวนในชุดเกราะเรียบง่ายทว่าดูเข้มงวดตลอดเวลา ประตูหน้าจวนมีป้ายไม้แกะสลักชื่อตระกูลด้วยตัวอักษรที่หนักแน่น บ่งบอกถึงบารมีของท่านพ่อหนาน จิ่งหยาง ผู้เป็นเจ้าเมือง ทว่ากลับไม่มีการประดับตกแต่งด้วยทองคำฟุ่มเฟือย สอดคล้องกับนิสัยเรียบง่ายของคนในบ้าน              “ถึงบ้านข้าแล้วเจ้าค่ะ” หลินหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข              เมื่อก้าวพ้นประตูจวนเข้าไป กลิ่นหอมหวานของไม้ผลนานาชนิดก็ลอยมาประทะจมูก ในมุมหนึ่งของจวนมีสวนผลไม้บรรณาการขนาดใหญ่ ทั้งลิ้นจี่ ลำไย และลูกท้อที่กำลังออกผลดกเต็มต้นเพื่อใช้รับรองแขกบ้านแขกเมือง บริเวณข้างสวนมีบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับลำคลองภายนอก น้ำในบ่อใสสะอาดจนมองเห็นปลาแหวกว่าย ของประดับตกแต่งภายในบ้านสะท้อนความมีอันจะกินแต่เน้นความเรียบง่ายและใช้งานได้จริง              ภายในโถงกลางของบ้านใหญ่ บรรยากาศดูจะเคร่งขรึมและเงียบสงบตามระเบียบของท่านปู่หนานเหวินซือ ชายชราวัย 68 ปีนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ประธาน ในมือถือพู่กันค้างไว้เหนือกระดาษ กลิ่นน้ำหมึกจาง ๆ ฟุ้งกระจายอยู่รอบกาย ถัดมาคือหนานจิ่งหยาง ท่านพ่อผู้มีบุคลิกสุภาพทว่าแฝงความดุดันจากประสบการณ์สงคราม และจี้เหม่ยหรู ท่านแม่ผู้มีรอยยิ้มอ่อนหวานกำลังนั่งตรวจดูงานเย็บปัก              แน่นอนว่า… สิ่งที่รอหลินหยาอยู่มันไม่ใช่คำว่า ยินดีต้อนรับกลับบ้านเพราะไอแดดยามเช้าที่ส่องลอดหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของจวนสกุลหนาน ดูจะร้อนระอุขึ้นถนัดตาเมื่อร่างบอบบางของสตรีผู้เป็นตัวแสบของบ้านปรากฏตัวขึ้น               <span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">บรรยากาศที่เคยสงบเงียบมีเพียงเสียงพู่กันขูดกระดาษของท่านปู่พลันขาดสะบั้นลง หลินหยายืนหน้าเจื่อนอยู่กลางห้องโถง นางลอบสูดลมหายใจเข้าลึกพลางคิดในใจด้วยความปลงตก 'นั่นไง... กุว่าแล้วว่าต้องโดน ทรงนี้ไม่รอดแน่ ๆ หนานหลินหยาเอ๋ย'              “หนานหลินหยา! เจ้ายังมีหน้ากลับมาหาปู่ในสภาพเช่นนี้อีกหรือ!” เสียงกัมปนาทของ<span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">หนานเหวินซือ ดังขึ้นพร้อมกับที่เขาขว้างพู่กันลงบนโต๊ะอย่างลืมตัว ดวงตาของชายชราวัย 68 ปีที่เคร่งครัดในจริยธรรมสายม่อจื้อวาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนเสียใจ “กฎจริยธรรมที่ข้าพร่ำสอน... เจ้าเอาไปโยนทิ้งไว้ในคุกที่เมืองหลวงหมดแล้วใช่ไหม! อธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่าการไต่สวนที่เป็นข่าวมาถึงหูข้านั่นคือเรื่องอันใด มลทินที่เจ้าก่อ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเมืองผานอวี้!”              <span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">หนานจิ่งหยางผู้เป็นบิดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ใบหน้าของขุนนางเจ้าเมืองที่ปกติจะสุภาพ บัดนี้กลับดุดันประหนึ่งขุนศึกในสนามรบ “หลินหยา! เจ้าเห็นพ่อเป็นหัวหลักหัวตอหรืออย่างไร? จดหมาย 'สบายดี รักนะจุ๊บ ๆ' ที่เจ้าส่งมานั่นมันคืออะไร!” เขาตบโต๊ะดังปังจนน้ำชาหกกระเซ็น               “เจ้าติดคุกหลวงนะไม่ใช่ไปเดินเที่ยวโรงเตี๊ยม! บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้ว่าใครรังแกเจ้า หรือเจ้าไปก่อเรื่องพิเรนทร์อันใดไว้จนโดนอาญาแผ่นดิน? หากเจ้าไม่อธิบายให้กระจ่าง พ่อจะกักบริเวณเจ้าให้อยู่แต่ในเรือนพักรับรองจนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า อย่าหวังจะได้ออกไปเห็นหน้าใครทั้งสิ้น!”              ในขณะคนที่ใจเย็นที่สุดของบ้านคือสตรีเพียงคนเดียว ณ ตรงนี้              “โถ่... ลูกแม่... เจ้าผอมไปหรือเปล่าลูก?” <span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">จี้เหม่ยหรูผู้เป็นมารดารีบปราดเข้ามาประคองใบหน้าตุ๊กตาของลูกสาวด้วยมือที่สั่นเทา รอยยิ้มที่เคยละลายหัวใจบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล “ในคุกหลวงนั่นเขาให้เจ้ากินอะไร? มีถั่วเหลืองที่เจ้าแพ้หรือไม่ลูกรัก?” นางน้ำตาคลอพลางกวาดสายตามองไปทั่วร่างลูกสาว “ช่างมันเถอะเรื่องมลทินของเจ้า ใครจะว่าเจ้ามัวหมองแม่ไม่สน แค่เจ้ากลับมาเป็นดอกไม้ที่สดใสของแม่ก็พอแล้ว... แต่เด็กดีของแม่ หยาเอ๋อห์ บอกแม่หน่อยเถอะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แม่ใจจะขาดตายอยู่แล้วนะลูก”              <span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">ขณะที่หลินหยาโดนรุมล้อมด้วยพายุคำถาม <span style="color: rgb(0, 0, 0); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">หนานจื้อเจี้ยนน้องชายคนเล็กวัย 11 ปี ก็ชะโงกหน้ามาจากหลังมารดาพลางกระซิบถามด้วยดวงตาเป็นประกายสงสัย “พี่หก... ในคุกมืดมากไหม? ท่านแหกคุกออกมาเองหรือว่าฮ่องเต้ทรงทนความซนของท่านไม่ไหวเลยปล่อยตัวออกมากันแน่?”              ส่วนหลินหยาน่ะหรอ เธอยืนคอตก ทำหน้าเหยเกราวกับจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก นางกวาดสายตามองคนในครอบครัวที่รักนางสุดหัวใจแต่ก็เข้มงวดสุดพลัง แล้วแอบเหลือบมองไปทางประตูที่เธอยังซ่อนบางคนไว้ข้างนอก ในใจนางนึกคร่ำครวญว่าเรื่องคุกหลวงที่ว่าใหญ่แล้ว ยังไม่เท่าเรื่องที่เธอกำลังจะเปิดตัวว่าที่ลูกเขย ที่เป็นถึงจงฉางชื่อผู้มีชื่อเสียงระบือไกลในด้านความโหดเหี้ยมคนนั้นเลยสักนิด!!              “คือว่า... เรื่องมันยาวเจ้าค่ะท่านปู่ ท่านพ่อ...” หลินหยาเอ่ยอึกอัก พลางเตรียมใจรับแรงกระแทกจากพายุรอบที่สองที่กำลังจะตามมา เธอยิ้มแห้งแล้งประหนึ่งผืนดินขาดน้ำมาแรมปี นางรวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดกวาดสายตามองไปรอบโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยความกดดัน ก่อนจะโพล่งออกมาเสียงเบาแต่ก้องกังวานไปทั่วจวน              “คือ... ข้าแค่มีปัญหากับหัวหน้างานนิดหน่อยน่ะเจ้าค่ะ พอดีข้าโดนบังคับให้ไปทำงานเป็นนางกำนัลในวังหลวง แต่พวกท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบเรื่องระเบียบวินัยอะไรแบบนั้น ข้าอึดอัด... ข้าก็เลยเผลอต่อยหน้าจงฉางชื่อไปเจ็ดหมัดเต็ม ๆ เลยเจ้าค่ะ”              สิ้นคำประกาศนั้น ความเงียบงันปานป่าช้าปกคลุมไปชั่วอึดใจ ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะเริ่มตั้งเค้าจากที่นั่งของท่านปู่หนานเหวินซือ              มือที่ถือถ้วยชาของชายชราสั่นกึกๆ จนน้ำชาร้อนลวกหกใส่แขนเสื้อ แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ท่านปู่ลุกพรวดขึ้นมาแรงจนเก้าอี้ไม้แกะสลักเกือบหงายหลังไปด้านหลัง “เจ็ดหมัด?! เจ้า... เจ้าต่อยข้ารับใช้เบื้องพระยุคลบาทไปเจ็ดหมัด!” หนานเหวินซือแผดเสียงจนหนวดสั่น “หลินหยา! เจ้าเอาความกล้ามาจากไหน? จริยธรรมม่อจื้อที่ข้าสอนว่าให้รักผู้อื่นและนอบน้อม เจ้าเอาไปใช้ต่อยหัวหน้าขันทีหลวงงั้นรึ! นี่มันคอขาดบาดตายนะเจ้าลูกหลานโง่เขลา! ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในแผ่นดิน!” <img src="https://i.pinimg.com/originals/cc/bd/c0/ccbdc0d6ff8e35b36a1e49c3dd4eb0ad.gif" width="199" _height="298" border="0">              ด้านท่านพ่อหนานจิ่งหยางที่เคยผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับหน้าซีดสลับเขียว แข้งขาอ่อนแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ราวกับโดนถอดกระดูก เขากุมขมับทันทีพลางครางออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง               “จงฉางชื่อ... เจ้าต่อยจงฉางชื่อ? นั่นมันหูตาของฝ่าบาทนะหลินหยา! ต่อให้เจ้าไม่ชอบงานนางกำนัล แต่การไปต่อยหน้าคนระดับนั้น... เจ้ายังมีชีวิตรอดกลับมาได้ยังไงกัน?! พ่อจะบ้าตาย... พ่อจะบ้าตาย... พ่อต้องเตรียมโลงศพให้ตัวเองหรือให้เจ้าก่อนดี? ราชสำนักคงกำลังส่งมือสังหารตามหลังเจ้ามาเป็นแน่!” สิ้นคำของท่านพ่อก็เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างขณะที่ท่านแม่จี้เหม่ยหรูพูดไม่ออก นางเอามือทาบอกแน่น ดวงตาเหลือกมองเพดานประหนึ่งจะสลบลงไปวินาทีใดวินาทีหนึ่ง              ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังวิกฤตอยู่นั้นเอง เสียงหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีก็ดังขึ้นมาจากทางหน้าต่างโถงใหญ่ ร่างของหนานจื้อหมิง พี่ชายคนที่สามผู้เป็นชาวยุทธ์เต็มตัวโผล่หัวออกมาจากกรอบหน้าต่างด้วยความไวประดุจลิงลม “ฮ่าๆๆๆ! สมเป็นน้องสาวข้า! ต่อยขันทีหลวงเจ็ดหมัดแล้วเดินยิ้มกลับบ้านได้ มีแต่เจ้าเท่านั้นแหละที่ทำได้หลินหยา!” จื้อหมิงหลุดขำจนตัวโยนพลางตบขอบหน้าต่างดังปัง ๆ               “พี่สามคนนี้ภูมิใจในตัวเจ้ายิ่งนัก! บอกมาสิว่ากระบวนท่าไหนที่เจ้าใช้ อัปเปอร์คัต(?)หรือหมัดตรง?”              “หนานจื้อหมิง! หุบปาก!” เจ้าเมืองจิ่งหยางถลึงตาใส่บุตรชายคนที่สามจนจื้อหมิงต้องรีบหดคอหนีแล้วทำท่าซิปปากเงียบกริบในทันที              ส่วนน้องเล็กหนานจื้อเจี้ยนที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ กลับทำตาโตเท่าไข่ห่าน เขาคว้าแขนเสื้อหลินหยาพลางเขย่าแรง ๆ “พี่หก... ท่านต่อยเขาจนฟันร่วงเลยไหม? ข้าอยากเก่งแบบท่านบ้างจัง! ต่อหน้าคนใหญ่คนโตยังกล้าประหมัด ข้าจะให้ท่านสอนมวยให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย!”              ส่วนหลินหยาตอนนี้น่ะหรอ เธอได้แต่ยิ้มแห้งสนิทพลางเกาหัวแกรก ๆ นางคิดไว้ไม่มีผิดว่าปฏิกิริยาของแต่ละคนจะเป็นเช่นนี้ ในใจก็นึกขอบคุณพี่สามที่ช่วยเบรกความตึงเครียดด้วยการทำเรื่องไร้สาระตามเคย แต่นางก็รู้ดีว่า พายุสงบได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะนางยังไม่ได้บอกเลยว่าจงฉางชื่อที่นางต่อยไปเจ็ดหมัดน่ะ บัดนี้กำลังยืนถือกระบี่อสรพิษอยู่หน้าประตูจวนของพวกเขานี่เองแหละ…              หลินหยาพยายามฝืนยิ้มจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าแทบเป็นตะคริว นางโบกไม้โบกมือวุ่นวายพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่นเกินจริงหวังจะกู้สถานการณ์ “โอ๊ย... ท่านปู่ ท่านพ่อเจ้าคะ ตอนนี้ข้าไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ! ข้าสบายดีทุกประการ อีกอย่างท่านจงฉางชื่อท่านนั้น... ท่านก็ใจดีกว้างขวางปานมหาสมุทร (????) เขาไม่ถือสาหาความข้าแล้วเจ้าค่ะ แถมตอนนี้ข้ายังเปิดร้านค้าส่วนตัวที่เมืองหลวงฉางอัน มีรายได้เป็นกอบเป็นกำ มีความสุขดีมาก ๆ เลยด้วยนะเจ้าคะ!”              ทว่า ยิ่งหลินหยาพูดมันก็เหมือนกับนางกำลัะงพยายามขายฝัน ให้ครอบครัวเพื่อความสบายใจเท่าไร บรรยากาศในห้องโถงกลับยิ่งดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งเท่านั้น โดยเฉพาะท่านปู่หนานเหวินซือและท่านพ่อหนานจิ่งหยางที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการราชการมาบ้าง แม้จะเป็นเพียงขุนนางท้องถิ่นแต่พวกเขาก็รู้ซึ้งถึงกิตติศัพท์อันน่าสะพรึงกลัวของตำแหน่งจงฉางชื่อเป็นอย่างดี               ขันทีระดับหัวหน้าผู้กุมความลับหลังม่านไม้ไผ่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบายและอำมหิตที่สุดในแผ่นดิน การที่เด็กกะโปโลบ้านนอกไปซัดหน้าเขาเจ็ดหมัดแล้วเขาจะยิ้มรับบอกว่าไม่เป็นไรนั้น... มันเป็นเรื่องเพ้อฝันยิ่งกว่านิยายประโลมโลกเสียอีก              “เจ้ามันอ่อนต่อโลกเกินไปแล้วหลินหยา!” ท่านปู่แผดเสียงพลางตบโต๊ะจนน้ำชากระฉอกรอบที่สอง “เขาไม่ได้ไม่โกรธหรอก! เขาแค่กำลังเตรียมยาพิษที่ออกฤทธิ์ทรมานเจ็ดวันเจ็ดคืนให้เจ้ากินมากกว่า! คนระดับนั้นฆ่าคนไม่ต้องใช้ดาบด้วยซ้ำ!”              “ไม่จริง... ไม่จริงแน่ ๆ...” ท่านพ่อพึมพำอย่างคนขวัญเสีย หน้าตาตื่นระแวงไปทุกทิศทาง “จงฉางชื่อผู้โหดเหี้ยมคนนั้นน่ะหรือจะยอมให้เจ้าต่อยฟรี ๆ? ไม่จริง! เขาต้องกำลังวางแผนถล่มจวนเราให้เป็นหน้ากลอง หรือไม่ก็สั่งกวาดล้างสามชั่วโคตรแน่ ๆ หลินหยา เจ้าพาหายนะมาสู่ตระกูลเราแล้ว!”              และในจังหวะที่ความโกลาหลกำลังพุ่งสู่ขีดสุดและหลินหยาได้แต่เกาหัวแกรก ๆ อย่างจนใจ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลอย่างผู้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโถงใหญ่ ทุกสายตาพลันหันไปมองเป็นจุดเดียว ก่อนจะเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้าเพราะร่างสูงสง่าของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในโถงอย่างมีระดับราศี              บุรุษผู้อาภรณ์เนื้อดีสีนุ่มนวลที่หลินหยาเป็นคนเลือกให้ส่งเสริมให้ใบหน้าคมคายดั่งภาพสลักนั้นดูโดดเด่นและสูงศักดิ์จนห้องโถงไม้เรียบง่ายของสกุลหนานดูหมองลงทันตา เขาหยุดยืนนิ่งอย่างมีท่วงท่า แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างสง่างามแบบขุนนางวังหลวงระดับสูง แม้เขาจะไม่ถึงขั้นคุกเข่าคำนับแบบผู้น้อยทั่วไป ทว่าเขากลับประสานมือคำนับอย่างสุขุมและเปี่ยมด้วยมารยาทอันหาที่ติมิได้              “คำนับทุกท่าน ข้าจางห่าวหมิง ดำรงตำแหน่งจงฉางชื่อ ข้ารับใช้เบื้องพระยุคลบาท...” เสียงของเขานุ่มลึกทว่ากังวานทรงอำนาจจนคนฟังขนลุกซู่ “ขออภัยที่มาเยือนจวนตระกูลหนานโดยมิได้แจ้งล่วงหน้า หวังว่าท่านเจ้าเมืองและท่านผู้เฒ่าจะมิถือสา”              สิ้นเสียงแนะนำตัวเต็มยศ บรรยากาศที่เคยโหวกเหวกพลันเงียบสงัดราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ท่านพ่อหนานจิ่งหยางและท่านปู่หนานเหวินซือถึงกับแข้งขาอ่อนแรงลงไปพร้อม ๆ กัน               ร่างของขุนนางท้องถิ่นผู้เคยผ่านสงครามและปราชญ์ผู้เคร่งครัดแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเพื่อเตรียมคำนับคืนด้วยอาการสั่นเทา เพราะบารมีและรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากบุรุษตรงหน้านั้นมันของจริงยิ่งกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก ส่วนจางกงกงยังคงยืนนิ่งพลางปรายตาคมกริบมองไปยังหลินหยาที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ด้านข้าง ในขณะที่พี่สามหนานจื้อหมิงที่เกาะขอบหน้าต่างอยู่ถึงกับลืมหัวเราะ และน้องเล็กจื้อเจี้ยนก็อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้ในพริบตา              หลินหยาที่หน้าเจื่อนได้แต่กรอกตาขึ้นมองคานหลังคาจวนจากการกระทำของจางกงกง พลางถอนหายใจทิ้งอย่างสุดกลั้น นางหันขวับไปมองสบตากับบุรุษหน้านิ่งที่เพิ่งเปิดตัวอลังการงานสร้างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม 'ท่านจะเล่นอย่างนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ?!' ในขณะที่จางกงกงผู้รู้ใจนางดีกลับเพียงปรายตาตอบกลับมาอย่างราบเรียบ มุมปากหยักขึ้นเพียงนิดคล้ายจะบอกว่า 'ทำไมข้าจะทำไม่ได้ ในเมื่อข้าคือความจริงที่เจ้าต้องยอมรับ'              เมื่อหลินหยาเห็นว่าห้ามความมั่นหน้าของอสรพิษตนนี้ไม่ได้ หลินหยาจึงจำต้องเดินหน้าต่อ นางขยับกายเข้าไปยืนเคียงข้างจางกงกงอย่างองอาจ (แม้ขาจะสั่นนิด ๆ) ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วแนะนำเขาออกไปเสียงดังฟังชัด              “ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ... ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว นี่คือท่านจางกงกง... เอ่อ จางห่าวหมิง เขาคือคนรักของข้าเองเจ้าค่ะ” <img src="https://iili.io/fiukBMN.jpg" border="0">             เปรี้ยง!! (เอ็ฟเฟ็คในหัวของทุกคน)              สิ้นเสียงประกาศกร้าวปานฟ้าผ่ากลางจวน บรรยากาศที่เคยเย็นเยือกพลันกลายเป็นความอึ้งกิมกี่ที่เงียบสนิทประหนึ่งสุสานคนเป็น มือที่เคยสั่นกึก ๆ ของท่านปู่หนานเหวินซือหยุดกึกลงในทันที ดวงตาภายใต้คิ้วขาวเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมองของนักปราชญ์ม่อจื้อที่สะสมตรรกะมาค่อนชีวิตกำลังพยายามเชื่อมโยงคำว่า ‘คนรัก’ และ ‘จงฉางชื่อ’ และ ‘เจ็ดหมัด’ เข้าด้วยกัน... ทว่าพยายามเท่าใด ตรรกะเหล่านั้นก็พังพินาศยับเยินจนกู้ไม่กลับ              “คนรัก... จงฉางชื่อ... ต่อยเจ็ดหมัด... รักนะจุ๊บ ๆ...” ท่านปู่พึมพำคำเหล่านี้วนไปวนมาประหนึ่งท่องมนต์ดำ ก่อนที่ดวงตาจะเหลือกลอย ร่างทั้งร่างอ่อนยุบลงล้มพับไปบนเก้าอี้ไม้แกะสลักในสภาพหมดสติสัมปชัญญะไปโดยดุษฎี!!!              โคร่มมมม              ทางด้านท่านพ่อหนานจิ่งหยางที่ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง เขามองใบหน้าคมกริบของจางกงกงที่สูงถึง 183 เซนติเมตร สลับกับมองมือกะเปี๊ยกของหลินหยาที่ดูเล็กจ้อยปานเม็ดถั่วที่ยังไม่งอก พ่อเจ้าเมืองผู้ผ่านศึกมองวนไปมาอยู่เช่นนั้นพลางพยายามปฏิเสธความจริงในใจ ทว่าลึก ๆ เขารู้ดีว่าความซนระดับทำลายล้างของลูกสาวคนนี้นั้น...               อะไรก็เกิดขึ้นได้! (ถ้ามีปาปริก้าาาาา)              “เจ้าบอกว่า... เจ้าต่อยหน้า 'คนรัก' ของเจ้าไปเจ็ดหมัด... แล้วเขาก็ยังสะกดรอย เอ้ย ตามเจ้ามาถึงนี่... เพื่อมา... เพื่อมาเป็น...” ท่านพ่อพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนที่แข้งขาจะอ่อนแรงราวกับโดนถอดวิญญาณ ร่างกำยำของอดีตขุนศึกหงายหลังสลบเหมือดตามท่านปู่ไปอีกรายในเวลาไล่เลี่ยกัน!!!              โคร่มมมม (คนที่ 2)              ในขณะที่ท่านแม่จี้เหม่ยหรูซึ่งเป็นผู้ที่ตั้งสติได้เร็วที่สุดกลับยืนสะอึกจนตัวโยน นางมองดูจางกงกงด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอัศจรรย์ใจประหนึ่งเห็นพระเจ้าเสด็จลงมาจุติ “โถ่... ลูกแม่... เจ้านำคนเช่นนี้มาเป็นคนรักได้ยังไงลูกกก” นางอุทานออกมาด้วยความตื้นตันระคนช็อก “แม่นึกว่าเจ้าจะต้องอยู่บนคานทองตราบนานเท่านานจนไม่มีคนเอาไปเป็นฮูหยินเสียแล้ว... โอ๊ย นี้มันยิ่งกว่าบุญพาวาสนาส่งเสียอีกลูกรัก”              ส่วนพี่สามหนานจื้อหมิงที่ยังเกาะขอบหน้าต่างอยู่ ถึงกับผิวปากหวือออกมาด้วยความเลื่อมใส “ว้าว... น้องสาวข้า รสนิยมเจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ ต่อยยอดฝีมือวังหลวงจนได้มาเป็นสามี ข้าขอคารวะในความอึดของท่านน้องเขยจริง ๆ”              น้องเล็กจื้อเจี้ยนก็ไม่น้อยหน้า เขาเดินวนรอบจางกงกงพลางเงยหน้ามองจนคอตั้งบ่า “ท่านจะมาเป็นพี่เขยข้าจริง ๆ หรือ? ท่านสอนท่าป้องกันที่โดนพี่หกต่อยแล้วไม่ตายให้ข้าบ้างได้ไหม!”              และตอนนี้หลินหยาที่เห็นสภาพแต่ละคนตอนนี้สภาพดูไม่ได้เลย เธอรีบโบกไม้โบกมือวุ่นวาย “ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรเลยเจ้าค่ะ! ท่านแม่ พี่สาม น้องเล็ก ช่วยท่านพ่อกับท่านปู่ก่อนเถอะเจ้าค่ะ เป็นลมไปกองกับพื้นหมดแล้ว!” แน่นอนว่าจางกงกงก็มองความโกลาหลตรงหน้าด้วยแววตาสงบนิ่งประหนึ่งน้ำในบ่อลึก เขาเพียงขยับพัดในมือเบา ๆ พลางเหลือบมองหลินหยาที่กำลังวุ่นวายปฐมพยาบาลคนในครอบครัว รอยยิ้มจาง ๆ ที่หาได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพึงใจ ในใจนึกขบขำที่การเปิดตัว ‘ว่าที่เขย’ ของเขาในครั้งนี้...               ช่างคุ้มค่ากับการเดินทางไกลหลายพันลี้มาถึงผานอวี้จริง ๆ<div style="text-align: center;"><div><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="background-color: initial; color: rgb(66, 66, 66);"></div><div><div style="text-align: left; outline-style: none;">           ย่อสรุปเหตุการณ์ : กาวโคตร 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 มีต่อๆ นะ 5555555555555555555555555555 มีออีกกกกกกกก </div><div style="outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="font-family: "Microsoft Yahei", Simsun; background-color: initial;"></div></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">พรสวรรค์: ลาภลอย (ไม้)</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div></div>
</div>

</div>
</div>

</div></div></div>

LinYa โพสต์ 2026-2-4 05:45:34

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinYa เมื่อ 2026-2-4 05:54 <meta charset="UTF-8">
<title>อยากลองเอาไว้โรลเพลย์</title>


<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:wght@300;400;500;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style type="text/css">
BODY {
background: url("https://img2.pic.in.th/pic/02a30266832a423a0f1e428716f060861304a00d589c81-gQFC5A_fw658webp.png") no-repeat center center fixed;
background-size: cover;
margin: 0;
padding: 0;
}
</style>

<style>
#box01 {
border: 0px double;
border-radius: 25px;
padding: 50px;
background-color: #210f31;
background-image: radial-gradient(circle at top left, rgba(120,150,200,0.1), transparent 70%);
box-shadow:
 0 0 20px rgba(138,173,255,0.4),
 0 0 60px rgba(90,103,110,0.5),
 inset 0 0 30px rgba(255, 255, 255, 0.03);
transition: box-shadow 0.4s ease-in-out;
}

.main-container {
max-width: 800px;
margin: auto;
background-color: #0a004d;
border-radius: 25px;
padding: 40px;
box-shadow: 0px 0px 40px rgba(0, 0, 0, 0.3);
background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/d881fefa9db7d8c4a26ac5b641e95dff4edfba2318592-OGKQtv_fw658webp.png');
background-size: cover;
}

.glow-title {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 48px;
font-weight: bold;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 5px;
text-shadow:
 0 0 5px #56B7C8,
 0 0 10px #56B7C8,
 0 0 15px #56B7C8,
 2px 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.3);
}

.glow-subtitle {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 20px;
font-style: italic;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 20px;
text-shadow:
 0 0 3px #56B7C8,
 0 0 6px #56B7C8;
}

.flower-divider {
background-image: url('ไม่เอา');
background-size: contain;
background-repeat: no-repeat;
background-position: center;
height: 30px;
margin-bottom: 30px;
}

.banner-image {
display:none; /* ❌ ลบภาพออกโดยซ่อน */
}

/* ✅ เปลี่ยนพื้นหลังกล่องเป็นภาพ */
.text-box {
background: url('https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/cf84239121ec4fd702c6d45d655d15675ff2262394776-PJAU9A_fw658webp-fotor-2025073018158.md.png') center/cover no-repeat;
border-radius: 20px;
padding: 30px;
font-size: 18px;
color: #F0EAD6;
line-height: 1.9em;
box-shadow: inset 0 0 15px rgba(0, 0, 0, 0.2);
}

.text-box .title {
text-align: center;
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
margin-bottom: 10px;
}

.text-box .subtitle {
text-align: center;
font-size: 16px;
color: #DDC799;
margin-bottom: 20px;
}

.flex-boxes {
display: flex;
flex-wrap: wrap;
gap: 20px;
justify-content: center;
margin-top: 40px;
margin-bottom: 30px;
}

.info-box {
flex: 1 1 300px;
max-width: 400px;
background-color: rgba(7, 17, 44, 0.92);
border-radius: 20px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.3);
overflow: hidden;
color: #F0EAD6;
}

.info-box img {
width: 100%;
display: block;
border-bottom: 1px solid #ccc;
}

.info-box .content {
padding: 20px;
font-family: 'Niramit', sans-serif;
color: #F0EAD6;
}

.info-box .content .title {
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
text-align: center;
}

.info-box .content .subtitle {
font-size: 14px;
text-align: center;
color: #DDC799;
margin: 8px 0 16px;
}
</style>

<div align="center">
<div id="box01">

<div class="main-container">
<div class="glow-title">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1564996915ef13cf484e287d62fbe7f9f0ed13d62a16d-8Czovd_fw658webp.md.png" width="500" border="0"> 
 บันทึกการเดินทาง เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน
</div>

<div class="glow-subtitle">
 
 วันที่ xx เดือน 12 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11 
 เริ่มต้น ยามซื่อ เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองผานอวี้ จักรวรรดิต้าฮั่น</div>

<div class="text-box"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><div style="text-align: left;">ตอนพิเศษ 2 บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นของจวนสกุลหนานในวันนี้ช่างเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดที่กรีดร้องเรไรอยู่ภายนอก ท่ามกลางอากาศที่เริ่มเย็นเยียบของเหมันต์ฤดู โต๊ะไม้แดงทรงกลมขนาดใหญ่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ท่านปู่หนานเหวินซือนั่งในตำแหน่งประธานด้วยสีหน้าที่พยายามรักษาความสงบนิ่งตามหลักม่อจื้อ ฝั่งขวาคือท่านพ่อหนานจิ่งหยางที่นั่งเคียงข้างท่านแม่จี้เหม่ยหรูซึ่งมีสีหน้ากังวลระคนตื่นเต้น ถัดมาคือพี่สามจื้อหมิงและน้องเล็กจื้อเจี้ยนที่ทำตาปริบ ๆ ขณะที่ฝั่งซ้ายตรงข้ามกับท่านพ่อ คือที่นั่งของแขกผู้สูงศักดิ์อย่างจางห่าวหมิงซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างหลินหยา ก่อนหน้าเขาคือบัณฑิตหน้าหยกแต่ตอนนี้เขาสลัดสิ่งนั้นออกเหลือเพียงจงฉางชื่อที่กำลังนั่งหลังตรง ท่วงท่าการจับตะเกียบสง่างามไร้ที่ติประหนึ่งถอดแบบออกมาจากตำราขุนนางวังหลวง ขณะที่หลินหยาทำเพียงก้มหน้าก้มตาคีบรากบัวเข้าปากพลางคิดในใจว่ารสชาติอาหารมื้อนี้เหตุใดจึงฝืดคอราวกับเคี้ยวทรายเสียเหลือเกิน ท่านปู่เหวินซือกระแอมไอเบา ๆ ก่อนจะเริ่มบทสนทนาทำลายความเงียบที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ของห้องโถงในวันนี้ “ท่านกงกง... ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยในวังหลวง ข้าขอถามสักนิด กฎระเบียบในฉางอันช่วงนี้เคร่งครัดมากเพียงใด? เหตุใดหลานสาวจอมเซ่อซ่าของข้าถึงไปเดินสะดุดจนเข้าคุกหลวงได้?” เมื่อได้ยินคำถามจางกงกงจึงวางตะเกียบลงอย่างนุ่มนวล ปรายตามองหลินหยาด้วยประกายตาที่อ่านยากก่อนจะหันไปทางท่านปู่ “ท่านอาวุโสหนาน กฎในวังนั้นเที่ยงธรรมเสมอ... แต่บางครั้งความกล้าหาญที่มากเกินไปของเสี่ยวหยาก็อาจทำให้ลำบากได้ นางมีความสามารถโดดเด่นทว่าไม่ชอบการบีบบังคับ ทราบหรือไม่ว่าตอนที่นางเข้ามาในวังครั้งแรกนั้นสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่ว แต่ท่านไว้ใจได้ ข้าได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าเพียงทำหน้าที่สะสางความเข้าใจผิดนั้นให้เข้ารูปเข้ารอยเท่านั้น” หลินหยาที่ได้ยินก็แทบจะสำลักน้ำแกงเมื่อได้ยินคำว่าสะสางความเข้าใจผิดของจางกงกง เพราะนางรู้ดีว่าคนข้าง ๆ นี่แหละที่เป็นคนบีบให้นางเข้าวังจนนางทนไม่ไหวแล้วซัดหน้าเขาไปเจ็ดหมัดเต็ม ๆ ท่านพ่อจิ่งหยางที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามเขาจ้องจางกงกงตาไม่กะพริบรีบถามต่อด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง “สะสางหรือ? ข้าในฐานะเจ้าเมืองผานอวี้ ต้องขอขอบพระคุณที่ท่านเมตตา... แต่ข้าแปลกใจนัก ท่านเป็นถึงจงฉางชื่อ งานล้นมือนับพันอย่าง เหตุใดถึงต้องลำบากเดินทางไกลนับพันลี้มาส่งเด็กกะโปโลคนนี้ด้วยตัวเอง? หรือว่านางไปก่อเรื่องที่ร้ายแรงกว่าที่ข้าคิด?” คำถามนั้นเป็นคำถามที่ทำให้จางกงกงยกยิ้มเพียงบางเบา ท่าทางของเขายังดูดูเยือกเย็นทว่าทรงอำนาจจนปฎิเสธไม่ได้  “เมืองผานอวี้งดงามดั่งคำเล่าลือ ข้าเพียงอยากมาเห็นด้วยตาตนเองว่าเมืองแห่งบุปผชาติจะเพาะบ่มสตรีที่มีนิสัย… พิเศษ เช่นนี้ได้อย่างไร อีกอย่าง การได้เห็นนางอยู่ในสายตาของข้าตลอดเวลานั้น... ย่อมทำให้ข้าอุ่นใจกว่าปล่อยให้นางไปก่อเรื่องที่อื่น” สิ้นคำของจางกงกงก็ทำเอาท่านพ่อกับท่านปู่ของหลินหยานั้นขนคอลุกตั้งชันกับความหมายแฝงที่เจือจาง ๆ ออกมาจากบุรุษผู้ซึ่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา ในระหว่างที่ความกดดันกำลังพุ่งสูง พี่สามจื้อหมิงที่นั่งข้างหลินหยาก็กระแซะไหล่เข้ามาใกล้แล้วกระซิบกระซาบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน “พิเศษที่ว่านี่คือต่อยคนสนิทฮ่องเต้ไปเจ็ดหมัดใช่ไหมน้องหก? ข้าว่าเขามิได้มาส่งเจ้ากลับบ้านแบบธรรมดาแล้วล่ะ สายตาเขามองเจ้าเหมือนมองกระต่ายที่หนีออกจากกรงชัด ๆ ข้าละสงสัยจริง ๆ ว่าเจ้าไปทำอีท่าไหนถึงได้ยอดคนขี้หวงคนนี้มาครองได้กัน” คำถามนั้นทำเอาหลินหยาถลึงตาใส่พี่สามแต่ไม่กล้าตอบโต้ จางกงกงเหลือบมองจื้อหมิงด้วยสายตาเย็นเฉียบเพียงแวบเดียวจนพี่สามถึงกับสะดุ้งเงียบกริบทันที ท่านแม่จี้เหม่ยหรูเห็นท่าไม่ดีจึงรีบแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานเพื่อลดความตึงเครียด “โถ่... อย่ามัวแต่คุยเรื่องคุกเรื่องตารางกันเลยเจ้าค่ะ ท่านกงกงลองชิมลิ้นจี่เชื่อมของผานอวี้ดูหน่อยไหมเจ้าคะ? ผลไม้ปีนี้หวานหอมนัก หลินหยาเองก็ชอบทานมาก แม่เตรียมไว้ให้เจ้าเยอะเชียวลูก” จากคำของท่านแม่นั้นทำให้บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อยด้วยน้ำใจของท่านแม่ แต่กระนั้นสายตาที่เชือดเฉือนกันระหว่างเจ้าเมืองผานอวี้และจงฉางชื่อผู้ทรงอิทธิพลก็ยังคงดำเนินต่อไปภายใต้รอยยิ้มที่ต่างฝ่ายต่างปั้นแต่งขึ้นมา ทว่าอยู่ ๆ เมื่อทานข้าวไปสักพักพายุอารมณ์บนโต๊ะอาหารเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีใครตั้งตัว เมื่อท่านแม่จี้เหม่ยหรูผู้อ่อนหวานเริ่มขยับรอยยิ้มที่ละลายหัวใจให้กับทุกคน ทว่าดวงตากลับฉายแววพินิจพิเคราะห์อย่างหนัก นางวางจอกน้ำชาลงช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยถามบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงนัยลึกซึ้ง “ท่านกงกงเจ้าคะ... หลินหยาเป็นเด็กดื้อรั้นเอาแต่ใจ ทั้งกิริยาก็อาจไม่เหมาะสมตามประสาเด็กบ้านนอก ไม่รู้ว่านางไปทำสิ่งใดให้รบกวนเวลาอันมีค่าของท่านถึงเพียงนี้เจ้าคะ?” สิ้นคำจางกงกงขยับยิ้มที่มุมปากเพียงบางเบา ดวงตาคมกริบเหลือบมองหลินหยาที่กำลังตีหน้าซื่อทำเป็นสนใจน่องไก่ในจาน “คำว่ารบกวนนั้นออกจะเกินไปสักหน่อย... ในวังหลวงมีคนนอบน้อมนับหมื่นที่พร้อมจะก้มกราบ แต่คนที่มีความจริงใจและมีชีวิตชีวาอย่างแม่นางหลินหยานั้นหาได้ยากยิ่งนัก ความดื้อรั้นของนางมิได้ทำให้ข้าเสียเวลา กลับกัน... มันทำให้ข้ารู้สึกว่าเวลาที่เหลืออยู่นั้นมีค่าขึ้นมามากกว่าที่เคยเป็นมานับสิบปี” คำตอบที่กึ่งสารภาพรักกึ่งยกย่องทำเอาท่านแม่ของหลินหยาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง จนนางรีบถามต่อเพื่อหยั่งเชิงถึงสถานะในอนาคตของทั้งสองคน  “ในเมื่อท่านกงกงเมตตาพาตัวนางมาส่งถึงที่นี่ด้วยตนเอง ต่อไปท่านมีแผนจะให้นางกลับไปช่วยงานที่เมืองหลวงอีกหรือไม่เจ้าคะ?” นางเอ่ยถามต่อ จางกงกงวางตะเกียบลง ท่าทางของเขาดูมั่นคงดุจขุนเขา “ผานอวี้แม้จะร่มรื่น แต่ที่ฉางอันยังมีตำแหน่งสำคัญที่ว่างเว้นไว้รอให้นางกลับไปเติมเต็มอยู่เสมอ... ทราบหรือไม่ว่านางมีมิตรสหายในเมืองหลวงมากมายเพียงใด ทั้งขุนนางสามซันกง หรือแม้แต่หวยหนานอ๋อง พระปิตุลาในองค์จักรพรรดิ ก็ยังทรงเอ็นดูนางถึงขั้นเคยขอแต่งงานด้วยซ้ำ” สิ้นคำว่า ‘อ๋องขอแต่งงาน’ ท่านพ่อหนานจิ่งหยางที่กำลังซดน้ำแกงถึงกับสำลักออกมาจนหน้าแดง ขณะที่จางกงกงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นหนึ่งส่วน “แต่แผนการในภายหน้าของข้าคือ... ที่ใดมีข้า ที่นั่นย่อมต้องมีนาง เพื่อให้ข้าแน่ใจว่านางจะไม่ไปก่อเรื่อง หรือไปสนิทสนมกับใครที่ข้าไม่สามารถคุ้มครองได้” ท่านพ่อจิ่งหยางจึงรีบกระแอมไอแก้เขินพลางแทรกขึ้นด้วยความหวงลูกสาว “เห็นท่านกงกงดูแลนางเป็นอย่างดี... ไม่ทราบว่าในเมืองหลวง หลินหยาได้พึ่งพิงบารมีท่านในฐานะใดหรือ?” คำถามนั้นทำเอาจางกงกงหันไปประสานสายตากับเจ้าเมืองผานอวี้อย่างไม่ลดละ “หากจะบอกว่าพึ่งพิงบารมีก็คงมิผิดนัก แต่ในสายตาของข้า... เราคือหนี้ชีวิตที่ผูกพันกันอยู่ ข้าเป็นผู้ดึงนางออกมาจากคุกหลวง และนาง... ก็เป็นผู้ที่มอบสิ่งที่ข้าขาดหายไปตั้งแต่เกิดกลับคืนมาให้ ความสัมพันธ์ของเรานั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะใช้ตำแหน่งขุนนางมาจำกัดความได้”  คำตอบของจางกงกงนั้นหนักแน่นเสียจนหลินหยาที่ได้ยินก็ถึงขั้นนิ่งอึ้ง นางหันไปถามจางกงกงด้วยใบหน้าที่เหมือนกับตกใจที่เขาเอ่ยแบบนั้นกับความสัมพันธ์ของนางกับเขาจนหลินหยาเผลอลอบยิ้มทั้งที่ตัวเองก็กำลังทานข้าวอบหมูน้ำค้างในยามนี้ ท่านแม่จี้เหม่ยหรูเริ่มใจอ่อนกับคำพูดที่หนักแน่นนั้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังอดสงสัยบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในใจของนางไม่ได้ “เช่นนั้นข้าสงสัยนัก สาวงามในฉางอันมีนับไม่ถ้วน เหตุใดท่านกงกงถึงได้เจาะจงให้ความเอ็นดูแก่เด็กกะโปโลเช่นนางถึงเพียงนี้เจ้าคะ?” มันคือคำถามของคนที่เป็นแม่ซึ่งให้ความเอ็นดูลูกสาวสุดหัวใจและอยากที่จะรู้จริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเป็นหลินหยาไม่ใช่ใครอื่น จางกงกงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ คำถามนั้นทำให้เขารู้ว่านางเติบโตมาในครอบครัวที่รักหลินหยามากขนาดไหน แววตาที่มองหลินหยาเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งอย่างเห็นได้ชัดเมื่อจะพูดสิ่งนี้ “สตรีงามในฉางอันเปรียบดั่งดอกไม้ในแจกัน งามแต่ไร้ชีวิตชีวา... ต่างจากหลินหยายิ่งนัก นางเป็นเหมือนลมมรสุมของผานอวี้ที่พัดเข้ามาพังกำแพงในใจของข้าจนย่อยยับ ที่สำคัญ... ในแผ่นดินนี้ มีเพียงนางที่กล้าสัมผัสข้าอย่างที่ไม่มีใครกล้าทำมาก่อน ความกล้าหาญเช่นนี้ ข้าจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร?” หลินหยาหน้าแดงซ่านจนถึงใบหูเมื่อรู้ว่าสัมผัสที่เขาหมายถึงคือหมัดทั้งเจ็ดที่เคยฝากไว้บนหน้าเขาหรือมันคือสัมผัสที่หมายถึงสิ่งที่พวกเขาทั้งสองทำก่อนที่จะเข้าเขตเมืองผานอวี้กันนะ? ส่วนปฏิกิริยาของท่านปู่และท่านพ่อนั้นเหวอจนเสียกิริยาไปเรียบร้อยแล้ว พี่สามจื้อหมิงถึงกับยกนิ้วโป้งให้น้องสาวอยู่ใต้โต๊ะ ขณะที่น้องเล็กจื้อเจี้ยนทำตาโตเท่าไข่ห่าน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่มหาศาลกว่าเดิม จางกงกงยังคงนิ่งสงบราวกับกระแสน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง เขาคลี่พัดในมือออกช้า ๆ ท่วงท่าสง่างามทว่าแผ่รังสีคุกคามจาง ๆ แบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่ามาโดยตลอด เขากวาดสายตามองทุกคนในตระกูลหนานด้วยรอยยิ้มละไมที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความสงบสุขของจวนเจ้าเมืองผานอวี้จนย่อยยับ “ที่ข้าต้องลำบากเดินทางไกลนับพันลี้มาส่งเสี่ยวหยาถึงที่จวนแห่งนี้ นอกจากความห่วงใยที่มีต่อนางแล้ว ข้ายังมีธุระสำคัญที่จะแจ้งให้พวกท่าน ทุกท่านทราบล่วงหน้า” จางกงกงเว้นจังหวะพลางหันไปสบตาหลินหยาที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก “ข้าได้ตัดสินใจแล้วว่า... ข้าจะแต่งงานกับหลินหยา และการมาครั้งนี้คือการมาบอกให้พวกท่านเริ่มเตรียมพิธีหมั้นหมายอย่างเป็นทางการได้เลย” “แค่ก!” “พรวด!” เสียงสำลักน้ำแกงและเสียงจอกชาหลุดจากมือดังประสานกันเป็นพัลวัน ท่านปู่เหวินซือตาเหลือกค้างจนตัวสั่นเทา ท่านพ่อจิ่งหยางที่เพิ่งฟื้นจากอาการหน้ามืดถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกรอบ ขณะที่หลินหยาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างมองหน้าอสรพิษข้างกายด้วยความตกตะลึงสุดขีดกับคำพูดของจางกงกง “ทะ... ท่านพูดอะไรของท่านเจ้าคะ! ใครจะแต่ง... ใครจะหมั้น!” หลินหยาโพล่งออกมาเสียงหลง ใบหน้าแดงจัดลามไปถึงลำคอ  “พิธีหมั้นอะไรกัน ข้าไม่เคยตกลง และข้าก็ไม่ชอบพิธีรีตองยุ่งยากพวกนั้นด้วย!” ถึงหลินหยาจะโวยวายแต่จางกงกงหาได้สะทกสะท้านไม่ เขาหุบพัดลงดัง 'ปัง' ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบประหนึ่งคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “เสี่ยวหยา... ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ในฐานะที่ข้าเป็นขุนนางใหญ่เบื้องพระยุคลบาท ข้าจะปล่อยให้เจ้ามัวหมองมิได้ ดังนั้นขบวนแม่สื่อระดับสูงจากฉางอัน ขุนนางจากกรมพิธีการ พร้อมด้วยขบวนสินสอดเก้าสิบเก้าหีบได้เริ่มออกเดินทางจากนครหลวงแล้ว คาดว่าไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ขบวนทั้งหมดจะมาถึงหน้าจวนสกุลหนานแห่งนี้” ท่านปู่เหวินซือที่พยายามตั้งสติถึงกับพูดไม่ออก “ขะ... ขบวนสินสอดจากกรมพิธีการ? นี่ท่านกะจะจัดพิธีลิ่วหลี่ให้ครบถ้วนสมเกียรติเลยหรือ?” “ถูกต้องแล้วท่านอาวุโส” จางกงกงพยักหน้าอย่างสุภาพทว่าหนักแน่น ความจริงเขารู้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอแบบนี้ แต่เพราะหากเขาบอกหลินหยาไว้ก่อน นางต้องปฎิเสธแน่นอน ใช้วิธีนี้ดีที่สุเ “ข้าจะดำเนินการตามโบราณราชประเพณีทุกประการ ตั้งแต่การสู่ขอ การขอวันเดือนปีเกิด ไปจนถึงการรับตัวเจ้าสาว เพื่อให้แผ่นดินนี้รู้ว่า หนาน หลินหยา คือสตรีเพียงผู้เดียวที่ข้าให้เกียรติสูงสุด” ท่านพ่อของหลินหยาที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ถึงกับพูดไม่ออก มือที่ถือตะเกียบสั่นจนต้องวางลงเพื่อมิให้เสียกิริยา เขาจ้องมองจางกงกงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอึ้งและยอมจำนนอย่างปฎิเสธไม่ได้ "ท่านกงกง... การที่ท่านเตรียมตัวถึงขั้นนี้ท่านกราบทูลฝ่าบาทมาแล้วหรือ" เขาเอ่ยถาม แต่ทว่าเมื่อเห็นดวงตาแสนเจ้าเล่ห์ของจางกงกงเขาก็ถึงกับรีบพูดต่่อเพราะมันดันเป็นสายตาที่บ่งบอกว่า จะเหลือหรอ ... "เอ่อ... และท่านจัดขบวนหลวงมาเช่นนี้... ช่างเป็นวาสนาที่หนักอึ้งต่อตระกูลหนานยิ่งนัก ข้า... ข้าตื้นตันจนมิอาจหาคำใดมาเอ่ยได้ทันท่วงที” น้ำเสียงของเจ้าเมืองผานอวี้ดูจะแห้งแล้งและสั่นเครือเล็กน้อยเกินกว่าที่จะควบคุมได้ ก่อนที่สายตาของเจ้าเมืองผานอวี้จะก้นด่า 'ว่าที่ลูกเขย' สุดฤทธิ์ 'ไอ้เจ้าคนเจ้าเล่ห์! นี่แกมิได้มาเพื่อสู่ขอตามมารยาท แต่แกตั้งใจเอาฮ่องเต้มาปิดปากข้าชัด ๆ! นี่มันคือการปิดทางหนีไม่ให้หลินหยาและพวกข้าขยับตัวไปไหนได้เลย... ร้ายกาจนักนะจางกงกง!' หลินหยาที่บัดนี้หน้าแดงจนแทบจะระเบิด หันขวับไปมองจางกงกงด้วยสายตาเอาเรื่อง มือเรียวเล็กกำหมัดแน่นจนสั่น “ท่านจาง! ท่านมัดมือชกข้าชัด ๆ ทำไมเรื่องใหญ่ขนาดนี้ท่านถึงไม่บอกข้าก่อนสักคำเจ้าคะ!” คำโวยวายของหลินหยาทำให้จางกงกงไม่ตอบเป็นคำพูด แต่กลับเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของนางไว้ใต้โต๊ะ บีบเบา ๆ อย่างสื่อความหมาย แววตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววเจ้าเล่ห์และคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด  “บอกก่อนเจ้าก็หนีน่ะสิ... ในเมื่อข้าดักจับกระต่ายป่าตัวนี้ได้แล้ว มีหรือข้าจะยอมปล่อยให้เจ้ากระโดดหนีหายไปในป่าผานอวี้อีกครั้ง?” พี่สามจื้อหมิงถึงกับผิวปากหวือพลางมองน้องสาวอย่างนึกขำ “ยอมรับเถอะน้องหก หมัดเจ็ดหมัดของเจ้าน่ะซื้อใจคชายคนนี้ได้อยู่หมัดจริง ๆ” ส่วนน้องเล็กจื้อเจี้ยนได้แต่พึมพำกับตัวเองว่า “พี่เขยข้า... โหดกว่าพี่สาวข้าอีกแฮะ” ท่ามกลางความโกลาหลและความเขินอายที่พุ่งพล่าน หลินหยาทำได้เพียงถลึงตาใส่ ‘ว่าที่สามี’ ผู้เอาแต่ใจที่สุดในแผ่นดิน ขณะที่จางกงกงยังคงนั่งจิบชาด้วยท่าทางสุนทรีย์ ราวกับว่าแผนการรวบหัวรวบหางสตรีจอมซนคนนี้... เป็นชัยชนะที่หอมหวานที่สุดในชีวิตขุนนางของเขาเลยทีเดียว <div style="text-align: center;"><div><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="background-color: initial; color: rgb(66, 66, 66);"></div><div><div style="text-align: center; outline-style: none;">รางวัล</div><div style="text-align: center; outline-style: none;">จบเควส เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน</div><div style="text-align: center; outline-style: none;">ปลดหัวใจแถวที่ 2 ของ จางกงกง</div><div style="text-align: center; outline-style: none;">ได้รับ ของแทนใจ (เป็นเครื่องประดับ) จากจางกงกง และเข้าสู่พิธีหมั้นหมาย</div><div style="outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="font-family: "Microsoft Yahei", Simsun; background-color: initial;"></div></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">พรสวรรค์: ลาภลอย (ไม้)</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"> </div></div>
</div>

</div>
</div>

</div></div></div>

LinYa โพสต์ 2026-2-10 12:57:18

LinYa โพสต์ 2026-2-10 15:23:20

LinYa โพสต์ 2026-2-11 10:56:19

หน้า: 1 2 [3] 4

The Myth of Han's Archiver