<meta charset="UTF-8">
<title>อยากลองเอาไว้โรลเพลย์</title>
<!-- ฟอนต์จาก Google -->
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:wght@300;400;500;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<style type="text/css">
BODY {
background: url("https://img2.pic.in.th/pic/02a30266832a423a0f1e428716f060861304a00d589c81-gQFC5A_fw658webp.png") no-repeat center center fixed;
background-size: cover;
margin: 0;
padding: 0;
}
</style>
<style>
#box01 {
border: 0px double;
border-radius: 25px;
padding: 50px;
background-color: #210f31;
background-image: radial-gradient(circle at top left, rgba(120,150,200,0.1), transparent 70%);
box-shadow:
0 0 20px rgba(138,173,255,0.4),
0 0 60px rgba(90,103,110,0.5),
inset 0 0 30px rgba(255, 255, 255, 0.03);
transition: box-shadow 0.4s ease-in-out;
}
.main-container {
max-width: 800px;
margin: auto;
background-color: #0a004d;
border-radius: 25px;
padding: 40px;
box-shadow: 0px 0px 40px rgba(0, 0, 0, 0.3);
background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/d881fefa9db7d8c4a26ac5b641e95dff4edfba2318592-OGKQtv_fw658webp.png');
background-size: cover;
}
.glow-title {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 48px;
font-weight: bold;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 5px;
text-shadow:
0 0 5px #56B7C8,
0 0 10px #56B7C8,
0 0 15px #56B7C8,
2px 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.3);
}
.glow-subtitle {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 20px;
font-style: italic;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 20px;
text-shadow:
0 0 3px #56B7C8,
0 0 6px #56B7C8;
}
.flower-divider {
background-image: url('ไม่เอา');
background-size: contain;
background-repeat: no-repeat;
background-position: center;
height: 30px;
margin-bottom: 30px;
}
.banner-image {
display:none; /* ❌ ลบภาพออกโดยซ่อน */
}
/* ✅ เปลี่ยนพื้นหลังกล่องเป็นภาพ */
.text-box {
background: url('https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/cf84239121ec4fd702c6d45d655d15675ff2262394776-PJAU9A_fw658webp-fotor-2025073018158.md.png') center/cover no-repeat;
border-radius: 20px;
padding: 30px;
font-size: 18px;
color: #F0EAD6;
line-height: 1.9em;
box-shadow: inset 0 0 15px rgba(0, 0, 0, 0.2);
}
.text-box .title {
text-align: center;
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
margin-bottom: 10px;
}
.text-box .subtitle {
text-align: center;
font-size: 16px;
color: #DDC799;
margin-bottom: 20px;
}
.flex-boxes {
display: flex;
flex-wrap: wrap;
gap: 20px;
justify-content: center;
margin-top: 40px;
margin-bottom: 30px;
}
.info-box {
flex: 1 1 300px;
max-width: 400px;
background-color: rgba(7, 17, 44, 0.92);
border-radius: 20px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.3);
overflow: hidden;
color: #F0EAD6;
}
.info-box img {
width: 100%;
display: block;
border-bottom: 1px solid #ccc;
}
.info-box .content {
padding: 20px;
font-family: 'Niramit', sans-serif;
color: #F0EAD6;
}
.info-box .content .title {
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
text-align: center;
}
.info-box .content .subtitle {
font-size: 14px;
text-align: center;
color: #DDC799;
margin: 8px 0 16px;
}
</style>
<div align="center">
<div id="box01">
<div class="main-container">
<div class="glow-title">
<img src="https://img2.pic.in.th/pic/1564996915ef13cf484e287d62fbe7f9f0ed13d62a16d-8Czovd_fw658webp.md.png" width="500" border="0"><br>
บันทึกการเดินทาง เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน
</div>
<div class="glow-subtitle">
<font face="TH Kodchasal" size="5">
วันที่ xx เดือน 03 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 12<br>
เริ่มต้น ยามโหย่ว เวลา 17.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฉางซา จักรวรรดิต้าฮั่น</font></div>
<div class="text-box"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><div style="text-align: left;"><p dir="ltr" style="text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><font color="#000000" face="TH SarabunPSK" size="6"><b>ตอนพิเศษ 6</b></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5"> พริบตาเดียวที่เนื้อไก่ขอทานรสเลิศและข้าวอบลำไม้ไผ่ที่หอมกรุ่นหมดลง เด็กชายผมขาวก็จ้องมองจานไม้ที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยสายตาที่อาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก จานใบนั้นสะอาดเกลี้ยงเกลาจนแทบจะสะท้อนเงาใบหน้ามอมแมมของเขาได้ การได้ลิ้มรสอาหารที่ราวกับหลุดออกมาจากสรวงสวรรค์เช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึงในชีวิตที่ผ่านมา</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;" id="docs-internal-guid-0fa2bbd2-7fff-c417-5926-f669df559e9a"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">แม้ในใจของเด็กชายจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง แต่ทว่าท้องเจ้ากรรมที่อดอยากมานานแสนนานกลับยังคงส่งเสียงประท้วงครวญครางออกมาเบา ๆ อย่างไม่รักดี หลินหยาที่นั่งสังเกตอาการอยู่อย่างใกล้ชิดจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล </font><b style=""><font color="#9932cc">“เจ้าอิ่มหรือยังเด็กน้อย?”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">เด็กชายชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้มหน้าต่ำลงเพื่อซ่อนความต้องการที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในอก ก่อนจะเค้นคำพูดติดขัดที่กลั่นออกมาจากความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจตามวิสัยที่มักพูดได้เพียงสั้น ๆ</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “อิ่ม... ขอบ... คุณ… ท่าน…” </font></b><font color="#000000">คำตอบนั้นทำเอาหลินหยาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกที่จุกอยู่ในลำคอ เพราะทันทีที่เขากล่าวคำว่าอิ่ม ทว่าเสียงท้องของเด็กชายก็กลับร้องจ๊อก ๆ ดังระงมขึ้นมาอีกระลอกประหนึ่งจะประจานคำมุสาของเจ้าของ ในตอนนี้นางมองดูร่างเล็กที่สั่นเทิ้มประหนึ่งลูกนกต้องพายุ พยายามหดตัวลีบเล็กเพื่อปกปิดความหิวโหยที่ไม่อาจซ่อนเร้น</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">หลินหยาขยับยิ้มที่มุมปากเพียงบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความเศร้าสร้อยและความเมตตาอย่างที่สุด </font><b style=""><font color="#9932cc">“ที่เจ้าบอกว่าอิ่ม... เป็นเพราะเจ้ากลัวว่าหากข้าให้มากกว่านี้ ข้าจะเปลี่ยนใจรังเกียจเจ้า หรือเจ้ากลัวว่าจะไม่มีวันได้กินอาหารดี ๆ เช่นนี้อีกใช่หรือไม่?”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">คำถามนั้นทำให้เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองนางช้า ๆ แววตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มสั่นคลอนด้วยหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เขาพยักหน้ายอมรับเบา ๆ อย่างจำนนต่อความจริง ทว่าริมฝีปากยังคงปิดสนิทเพราะไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับชีวิตที่ไร้หนทางเบื้องหน้าอย่างไรดี สำหรับเขาแล้ว การมีชีวิตรอดในแต่ละวันคือการดิ้นรนท่ามกลางคำสาปแช่ง และเขามองไม่ออกเลยว่าวันพรุ่งนี้เขาจะหาเศษกระดูกที่ไหนมาแทะได้อีก</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">หลินหยาที่เห็นความสิ้นหวังในแววตาคู่นั้นแล้วจึงตัดสินใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นคง </font><b style=""><font color="#9932cc">“ข้าจะให้เจ้าได้กินจนกว่าจะอิ่ม... และข้าจะทำให้เจ้าไม่ต้องกลับมาหิวโหยเช่นนี้อีก แต่เจ้าช่วยไปที่หนึ่งกับข้าได้หรือไม่?”</font></b><font color="#000000"> นางพูดเสร็จก็ยื่นมือออกไปหาเขาอย่างช้า ๆ เพื่อให้เขามั่นใจว่านางจะไม่คุกคามเด็กชายเหมือนคนอื่น ๆ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ข้ามิใช่คนอื่น ๆ ที่จะคอยทำร้ายหรือระบายอารมณ์ใส่เจ้าเพียงเพราะสีผมของเจ้า... ข้าสัญญาด้วยเกียรติของข้าว่าเจ้าจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับข้า”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">เด็กชายขยับดวงตามองมือเล็กที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของหลินหยา ความกลัวที่เคยเป็นกำแพงสูงชันเริ่มพังทลายลงทีละน้อย เขารู้สึกได้ว่าสตรีผู้นี้มีความแตกต่างจากทุกคนที่เขาเคยพบมา ความอบอุ่นที่นางมอบให้นั้นมิใช่เพียงแค่ข้าวปลาอาหาร แต่คือความรู้สึกว่าเขายังมีคุณค่าความเป็นคนหลงเหลืออยู่ในโลกที่แสนเย็นชานี้</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">ขณะที่จางกงกงยังคงยืนมองเหตุการณ์นั้นอยู่ไกล ๆ ท่ามกลางบรรยากาศฤดูใบไม้ผลิที่เริ่มแผ่ซ่านความมีชีวิตชีวา เขาเห็นแผ่นหลังของภรรยาที่ก้มลงโอบอุ้มชะตากรรมของเด็กน้อย และเขารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ขบวนเดินทางสู่ฉางอันของเขาจะมีสมาชิกใหม่ที่มาพร้อมกับความวุ่นวายและสีผมที่ประหลาดตาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนอย่างแน่นอน</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">หลินหยาขยับยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม นางยื่นมือไปกุมมือเล็กมอมแมมของเด็กชายไว้แล้วพาเดินตรงไปยังรถม้าหรูหราที่จอดเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของชาวบ้าน จางกงกงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปลายเท้าของเขาไม่เปื้อนฝุ่นดินแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองร่างเล็กผมขาวที่เดินตามภรรยาของเขาต้อย ๆ ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาพับพัดจีบในมือลงช้า ๆ รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำเอาเด็กน้อยถึงกับชะงักฝีเท้าและพยายามจะมุดตัวลงหลังร่างของหลินหยาด้วยสัญชาตญาณความกลัวที่มี</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><b style=""><font color="#9932cc">“เด็กน้อย... เจ้ากินนี่รอข้าก่อนนะ ขอข้าคุยกับสามีข้าสักประโยคหน่อยนะ” </font></b><font color="#000000">หลินหยาล้วงเอาขนมถังหูลู่สีแดงสดใสที่เคลือบน้ำตาลจนเงาวับออกมาจากแหวนมิติส่งให้เด็กชาย กลิ่นหวานหอมของผลไม้ทำให้เด็กน้อยเผลอรับไปถือไว้ด้วยความงุนงง ก่อนที่นางจะหันไปเผชิญหน้ากับจางกงกงผู้เป็นว่าที่สามี </font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-weight: 400; color: rgb(0, 0, 0); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000" style="font-weight: 400;">หลินหยาขยับเข้าไปใกล้จางกงกงจนได้กลิ่นกำยานจาง ๆ ที่คุ้นเคย นางเงยหน้าสบตาอสรพิษเงามืดของตำหนักขันทีด้วยความจริงใจอย่างที่สุด ไม่มีแววขี้เล่นหรือดื้อรั้นเหมือนยามปกติ</font><font color="#9932cc" style=""><b> “ท่านพี่เจ้าคะ... ข้าอยากขออนุญาตท่าน”</b></font><font color="#000000" style="font-weight: 400;"> นางเอ่ยเสียงนุ่มแต่หนักแน่น </font><b style=""><font color="#9932cc">“ข้าอยากรับเด็กคนนี้เป็นบุตรบุญธรรม อยากให้เขาใช้นามสกุลของข้า หรือหากท่านเมตตา... ให้เขาใช้สกุลจางของท่านได้หรือไม่เจ้าคะ?”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">จางกงกงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากขยับยิ้มเย็นที่ดูคล้ายการเยาะหยันแต่กลับแฝงไปด้วยความว่างเปล่าแต่กลับมีอะไรบางอย่างในนั้น </font><b style=""><font color="#8b0000">“เสี่ยวหยา... เจ้าเพิ่งเข้าประตูสกุลจางมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็คิดจะเอาเด็กกาลกิณีที่คนทั้งเมืองรังเกียจมาเพิ่มภาระให้ข้าแล้วหรือ? เจ้าก็รู้ว่าตำแหน่งจงฉางชื่อของข้ามีศัตรูมากเพียงใด การรับเด็กที่มีประวัติประหลาดเช่นนี้เข้ามา ย่อมมิต่างจากการหาเรื่องใส่ตัวหรือไง?”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">หลินหยากลับไม่หลบสายตาผู้เป็นสามีด้วยสายตาที่ไม่ปล่อยเลย นางก้าวเข้าไปชิดจนหน้าผากเกือบจรดแผงอกของเขา</font><b style=""><font color="#9932cc"> “ข้ารู้เจ้าค่ะ... แต่ท่านพี่มองดูเขาดี ๆ สิเจ้าคะ”</font></b><font color="#000000"> นางบุ้ยปากไปทางเด็กชายที่กำลังยืนแทะขนมถังหูลู่ด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ท่านไม่เห็นใครบางคนในแววตาที่อ้างว้างคู่นั้นหรือเจ้าคะ? ใครบางคนที่ถูกโลกใบนี้ตราหน้าว่าอัปลักษณ์แปลกแตกต่าง ใครบางคนที่ถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยวจนต้องสร้างเกราะน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องตนเอง...”</font></b><font color="#000000"> คำพูดของหลินหยาทำให้จางกงกงชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเขาที่เคยด้านชาประดุจเหล็กกล้าสั่นไหวอย่างรุนแรง </font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> <b style=""><i> </i></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><b style=""><i>ใช่... เขาเห็น </i></b>เขารู้สึกได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่มองเห็นเส้นผมสีขาวนั่น เด็กคนนี้คือภาพสะท้อนของเขาในวัยเยาว์อย่างมิอาจปฏิเสธได้ เด็กที่ไม่มีใครต้องการ เด็กที่ถูกผลักไสให้กลายเป็นปีศาจทั้งที่ยังมิได้เริ่มใช้ชีวิต</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><b style=""><font color="#9932cc">“ข้าเห็นท่านในตัวเขาเจ้าค่ะ...” </font></b><font color="#000000">หลินหยาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ข้ามิอาจย้อนเวลาไปช่วยท่านในตอนนั้นได้ แต่ตอนนี้ข้าสามารถช่วยเด็กคนนี้ได้ ข้าไม่อยากให้เขากลายเป็นอสรพิษที่เดียวดายเหมือนท่านในอดีต ข้าอยากให้เขารู้ว่าโลกนี้ยังมีที่ว่างสำหรับคนอย่างเขา... และมีคนที่พร้อมจะรักเขาอย่างที่เขาเป็น”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">จางกงกงที่นิ่งเงียบไปนานแสนนาน เขามองสลับระหว่างหลินหยาที่ดวงตาคลอไปด้วยความเมตตาอันล้นปรี่ กับเด็กชายผมขาวที่มองมาทางพวกเขาด้วยความหวาดระแวงสลับกับความโหยหา ความสงสารที่เขาพยายามกดทับไว้มานานนับสิบปีพวยพุ่งขึ้นมาจนยากจะต้านทาน เขาพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะยื่นมือหนาไปลูบศีรษะหลินหยาอย่างเบามือ</font><b style=""><font color="#8b0000"> “เจ้ามันช่างหาเรื่องให้ข้าเสียจริง... ฮูหยินตัวน้อย”</font></b><font color="#000000"> จางกงกงเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด</font><b style=""><font color="#8b0000"> “หากเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าจะขัดใจเจ้าได้อย่างไร? ในเมื่อเจ้าบอกว่าเห็นข้าในตัวเขา... เช่นนั้นเขาก็คือลูกของข้าเช่นกัน”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">คำนั้นทำให้หลินหยาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายของสามี แววตาของนางไหววูบด้วยความตื้นตันระคนรู้เท่าทัน ก่อนที่หลินหยาจะส่งยิ้มหวานที่เจือไปด้วยความเข้าอกเข้าใจพลางเอ่ยขึ้นเสียงเบา </font><b style=""><font color="#9932cc">“ท่านรู้อยู่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะว่าข้าจะต้องขอรับเลี้ยงเด็กคนนี้... และที่จริง ท่านเองก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับข้า” </font></b><font color="#000000">หลินหยาถามคำถามแต่จางกงกงมิได้เอ่ยตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแต่เบนสายตาไปทางอื่นราวกับจะหลบเลี่ยงความจริงที่ถูกนางอ่านจนทะลุปรุโปร่ง ทว่าความอ่อนโยนที่หลงเหลืออยู่ในปลายนิ้วซึ่งยังคงสัมผัสเส้นผมของนางนั้นกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด </font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">ก่อนที่หลินหยาจะหันกลับมาหาเด็กน้อยผมขาวที่ยืนตัวลีบเล็กอยู่เบื้องหลังนาง ความหวาดกลัวในดวงตาของเด็กชายดูจะเบาบางลงบ้างเมื่อเห็นกิริยาท่าทางที่อ่อนลงของบุรุษผู้ดูน่าเกรงขามตรงหน้า</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">หลินหยาย่อกายลงจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกับเด็กน้อย นางยื่นมือออกไปกุมมือเล็กที่สั่นเทาของเขาไว้อย่างแผ่วเบา ราวกับจะส่งผ่านไออุ่นและความมั่นคงไปให้ถึงก้นบึ้งของหัวใจที่แตกสลาย </font><b style=""><font color="#9932cc">“เด็กน้อย... เจ้าฟังข้านะ”</font></b><font color="#000000"> น้ำเสียงของนางนุ่มนวลทว่าหนักแน่นไปด้วยความจริง </font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style="" color="#9932cc"><b style="">“ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะถามเจ้า... เจ้าอยากจะมาเป็นลูกของข้ากับชายผู้นี้หรือไม่?”</b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">นางไม่พูดเปล่ากลับผายมือไปทางจางกงกงที่ยืนตระหง่านเป็นปราการอยู่ด้านหลัง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยความสัตย์จริง </font><b style=""><font color="#9932cc">“หากเจ้ามาอยู่กับเรา เจ้าจะไม่ต้องคอยหาเศษอาหารตามพื้นดินเพื่อประทังชีวิตอีกต่อไป ข้าจะไม่หลอกเจ้าว่าชีวิตต่อจากนี้จะสบายไร้อุปสรรค เพราะคนเราล้วนมีสิ่งที่ยากลำบากต้องเผชิญต่างกันไป... แต่ข้าสัญญาสิ่งหนึ่งที่เจ้าจะได้แน่ ๆ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">ดวงตาสีน้ำตาลของหลินหยาฉายแววแห่งความเมตตาอันลึกซึ้งที่สื่อถึงการโอบอุ้มชีวิตหนึ่งอย่างแท้จริง </font><b style=""><font color="#9932cc">“เจ้าจะได้เรียนหนังสือ ได้มีที่ซุกหัวนอนที่ปลอดภัย และเหนือสิ่งอื่นใด... เจ้าจะได้เรียกข้าว่าแม่ เรียกเขาว่าพ่อ และให้เราทั้งสองได้เรียกเจ้าว่าลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ เจ้าจะไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในฐานะตัวซวยของใครอีกต่อไป แต่เจ้าจะเป็นแก้วตาดวงใจของบ้านเรา... เจ้าเต็มใจหรือไม่?” </font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style="">เสียงของหลินหยาทำให้เด็กชายผมขาวนิ่งอึ้งไปประหนึ่งร่างถูกสาป คำว่า <b>‘ลูกชาย’</b> และ <b>‘พ่อแม่’</b> เป็นถ้อยคำที่ไกลเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ในชาตินี้ หยาดน้ำตานั้นออกมาจากดวงตาสีหม่นที่คลอหน่วยตาค่อย ๆ เอ่อล้นไหลผ่านแก้มที่มอมแมม ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดพาเอาความหวังครั้งใหม่มาสู่ชีวิตที่เคยดับมืด เขาจ้องมองหลินหยาและจางกงกงสลับกันไปมาด้วยหัวใจที่เต้นรัวระคนสับสน ราวกับกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างนรกที่คุ้นเคยกับสวรรค์ที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">ในขณะนั้นเอง จางกงกงที่ยืนเงียบมาตลอดกลับแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ พลางปรายตามองเด็กน้อยด้วยสายตาที่อ่านยาก ทว่ามือนิ่งสงบที่ไขว้หลังอยู่กลับกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขาก็เกรงกลัวคำตอบของเด็กชายไม่ต่างไปจากหลินหยาเลยแม้แต่นิดเดียว</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><br></p><div style="text-align: center;"><div><font face="TH SarabunPSK" size="5"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="background-color: initial; color: rgb(66, 66, 66);"></font></div><div><div style="text-align: left; outline-style: none;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#000000"><b>สรุปเหตุการณ์: </b>หลินหยาที่เห็นเด็กชายหิว เธอจึงบอกว่านางจะให้กินอีก แล้วพาเด็กชายไปหาจางกงกง ระหว่างที่หลินหยาคุยกับจางกงกงเธอให้ขนมถังหูลู่กับเด็กชายไปกินก่อน ก่อนที่หลินหยาจะขอจางกงกงว่าขอรับเลี้ยงเด็กคนนี้ได้ไหม โดยบอกว่าเห็นจางกงกงในเด็กชายคนนี้ และจางกงกงก็เหมือนจะยอม (เขาก็รู้สึกเหมือนกัน) แล้วหลินหยาค่อยถามเด็กชายว่าอยากจะเป็นบุตรบุญธรรมของเธอและจางกงกงไหม (รอเด็กชายตอบ)</font></div><font color="#424242"><div style="outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="font-family: "Microsoft Yahei", Simsun; background-color: initial;"></div></font></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><font color="#424242"><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><b><br></b></span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><b>พรสวรรค์: </b>ลาภลอย (ไม้)</span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><br></span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><b>อื่น ๆ : </b>มอบ ถังหูลู่ 2 อัน ให้ เด็กชายปริศนาหัวขาว</span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif"><br></font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif"><b>รางวัล: </b>+5 ความสัมพันธ์สนทนาทั่วไป จางกงกง </font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">หัวดี โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+20 โบนัส </font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">ความสัมพันธ์พิเศษ (VIP) กับ NPC +10 แต้ม โบนัส </font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">ความโปรดปราน NPC เผ่ามนุษย์ (ผู้มีบุญ) +20 แต้ม</font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">แถวที่ 2 หาร 2 = 27.5</font></span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><br></div></font></div><font color="#424242">
</font></div><font color="#424242">
</font></div><font color="#424242">
</font></div><font color="#424242">
</font></div></div></div>
<meta charset="UTF-8">
<title>อยากลองเอาไว้โรลเพลย์</title>
<!-- ฟอนต์จาก Google -->
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:wght@300;400;500;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<style type="text/css">
BODY {
background: url("https://img2.pic.in.th/pic/02a30266832a423a0f1e428716f060861304a00d589c81-gQFC5A_fw658webp.png") no-repeat center center fixed;
background-size: cover;
margin: 0;
padding: 0;
}
</style>
<style>
#box01 {
border: 0px double;
border-radius: 25px;
padding: 50px;
background-color: #210f31;
background-image: radial-gradient(circle at top left, rgba(120,150,200,0.1), transparent 70%);
box-shadow:
0 0 20px rgba(138,173,255,0.4),
0 0 60px rgba(90,103,110,0.5),
inset 0 0 30px rgba(255, 255, 255, 0.03);
transition: box-shadow 0.4s ease-in-out;
}
.main-container {
max-width: 800px;
margin: auto;
background-color: #0a004d;
border-radius: 25px;
padding: 40px;
box-shadow: 0px 0px 40px rgba(0, 0, 0, 0.3);
background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/d881fefa9db7d8c4a26ac5b641e95dff4edfba2318592-OGKQtv_fw658webp.png');
background-size: cover;
}
.glow-title {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 48px;
font-weight: bold;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 5px;
text-shadow:
0 0 5px #56B7C8,
0 0 10px #56B7C8,
0 0 15px #56B7C8,
2px 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.3);
}
.glow-subtitle {
font-family: 'Charmonman', cursive;
font-size: 20px;
font-style: italic;
color: #ffffff;
text-align: center;
margin-bottom: 20px;
text-shadow:
0 0 3px #56B7C8,
0 0 6px #56B7C8;
}
.flower-divider {
background-image: url('ไม่เอา');
background-size: contain;
background-repeat: no-repeat;
background-position: center;
height: 30px;
margin-bottom: 30px;
}
.banner-image {
display:none; /* ❌ ลบภาพออกโดยซ่อน */
}
/* ✅ เปลี่ยนพื้นหลังกล่องเป็นภาพ */
.text-box {
background: url('https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/cf84239121ec4fd702c6d45d655d15675ff2262394776-PJAU9A_fw658webp-fotor-2025073018158.md.png') center/cover no-repeat;
border-radius: 20px;
padding: 30px;
font-size: 18px;
color: #F0EAD6;
line-height: 1.9em;
box-shadow: inset 0 0 15px rgba(0, 0, 0, 0.2);
}
.text-box .title {
text-align: center;
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
margin-bottom: 10px;
}
.text-box .subtitle {
text-align: center;
font-size: 16px;
color: #DDC799;
margin-bottom: 20px;
}
.flex-boxes {
display: flex;
flex-wrap: wrap;
gap: 20px;
justify-content: center;
margin-top: 40px;
margin-bottom: 30px;
}
.info-box {
flex: 1 1 300px;
max-width: 400px;
background-color: rgba(7, 17, 44, 0.92);
border-radius: 20px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.3);
overflow: hidden;
color: #F0EAD6;
}
.info-box img {
width: 100%;
display: block;
border-bottom: 1px solid #ccc;
}
.info-box .content {
padding: 20px;
font-family: 'Niramit', sans-serif;
color: #F0EAD6;
}
.info-box .content .title {
font-size: 20px;
font-weight: bold;
color: #E8A03B;
text-align: center;
}
.info-box .content .subtitle {
font-size: 14px;
text-align: center;
color: #DDC799;
margin: 8px 0 16px;
}
</style>
<div align="center">
<div id="box01">
<div class="main-container">
<div class="glow-title">
<img src="https://img2.pic.in.th/pic/1564996915ef13cf484e287d62fbe7f9f0ed13d62a16d-8Czovd_fw658webp.md.png" width="500" border="0"><br>
บันทึกการเดินทาง เงาอัคคีใต้ผืนฟ้ากังวาน
</div>
<div class="glow-subtitle">
<font face="TH Kodchasal" size="5">
วันที่ xx เดือน 03 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 12<br>
เริ่มต้น ยามเหม่า เวลา 06.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฉางซา จักรวรรดิต้าฮั่น</font></div>
<div class="text-box"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><div style="text-align: left;"><p dir="ltr" style="text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><font color="#000000" face="TH SarabunPSK" size="6"><b>ตอนพิเศษ 7</b></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5"> เด็กชายผมขาวตัวน้อยสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นสายตาคมกริบของจางกงกงที่อยู่ตรงหน้าตนเอง หัวใจดวงเล็กของเด็กตัวน้อยก็สั่นระรัวดุจกลองรบที่ตีรัวท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เริ่มกัดกินหัวใจอีกครั้ง ความหวาดกลัวที่สั่งสมมาทั้งชีวิตทำให้เขาอยากจะมุดดินหนีหายไปเสียเดี๋ยวนี้ ริมฝีปากที่แตกแห้งสั่นระริกขณะที่เขาพยายามเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;" id="docs-internal-guid-713ab6b1-7fff-018e-e0cb-5876da20977c"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#ff8c00"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><b style=""><font color="#ff8c00">“ข้า... กลัว... ซวย...”</font></b><font color="#000000"> เสียงเล็ก ๆ นั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างสุดซึ้ง เขากลัวว่าหากเขาตอบตกลง ความอัปมงคลในตัวเขาจะพรากเอาชีวิตและความสุขของสตรีผู้ใจดีและบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าไปเสีย เหมือนที่มันเคยพรากทุกอย่างไปจากเขา</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">จางกงกงที่ยืนเงียบมาตลอดปรายตามองเด็กน้อยด้วยสายตาที่เย็นชาทว่าแฝงไปด้วยสัจธรรมที่โหดร้าย เขาขยับพัดในมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ </span><b><font color="#8b0000"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">“</span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">การมีชีวิตรอดคือสิ่งสำคัญที่สุดในใต้หล้า...</span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> หากวันนี้เจ้ายังรักษาลมหายใจของตัวเองไว้ไม่ได้ แล้ววันหน้าเจ้าจะเหลือชีวิตไว้ให้เป็นกาลกิณีแก่ผู้ใดได้อีก? เจ้าจงเลือกเอาเถิด... จะยอมตายอย่างสุนัขข้างถนนเพราะความขลาดเขลา หรือจะคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าเหนือกว่าคำสาปแช่งเหล่านั้น” </span></font></b></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">คำพูดของจางกงกงประดุจสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเด็กชาย ความกลัวพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาเงยหน้ามองหลินหยาที่ส่งยิ้มให้ด้วยความเมตตาอันล้นปรี่ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนพื้นดินมอมแมม</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#ff8c00"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style="" color="#ff8c00"><b style="">“ไป... กับ... ท่าน...”</b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style="">ทันทีที่สิ้นคำตอบรับ หลินหยาก็โผเข้าโอบกอดร่างเล็กที่สั่นเทิ้มนั้นไว้อย่างแว่วเบาประหนึ่งกลัวว่าเขาจะแตกสลายไป อ้อมกอดที่อบอุ่นและกลิ่นหอมจาง ๆ ของผ้าไหมทำให้เด็กน้อยรู้สึกถึงความปลอดภัยที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความตึงเครียดที่แบกรับมาเนิ่นนานและความเหนื่อยล้าจากการขาดสารอาหารที่สั่งสมมาหลายวันพลันพังทลายลง ในวินาทีที่เขารับรู้ว่าตนเองมี <b>‘บ้าน’</b> และมี <b>‘พ่อแม่’</b> อย่างแท้จริง สติที่เคยยึดรั้งไว้ด้วยความหวาดกลัวก็ดับวูบลง ร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงในอ้อมแขนของหลินหยาพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอแต่แผ่วเบาจนน่าตกใจ</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><b style=""><font color="#9932cc">“เด็กน้อย! เจ้าเป็นอะไรไป!”</font></b><font color="#000000"> หลินหยาอุทานออกมาด้วยความตกใจขณะที่รับร่างที่หมดสติของเขาไว้ได้ทันท่วงที นางรีบช้อนตัวเขาขึ้นมาแนบอกด้วยความตื่นตระหนก </font><b style=""><font color="#9932cc">“ท่านพี่! เรียกหมอเร็วเข้า! เขาเย็นไปหมดทั้งตัวแล้ว!”</font></b><font color="#000000"> ชั่วพริบตาจางกงกงก็รีบก้าวเข้ามาข้างกายภรรยาในทันที ดวงตาคมกริบฉายแววห่วงใยที่ปกปิดไม่มิด เขาใช้นิ้วเรียวยาวแตะที่ชีพจรของเด็กชายก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา </font><b style=""><font color="#8b0000">“เขาเพียงแต่เหนื่อยล้าและอ่อนแรงเกินไป... เมื่อใจที่เคยดิ้นรนสงบลง ร่างกายจึงสั่งให้เขาพักผ่อนเสียที”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">ท่ามกลางแสงโคมไฟที่วูบไหวในขบวนพักพิง หลินหยาโอบกอดลูกชายบุญธรรมตัวน้อยไว้แน่นขณะที่หน่วยแพทย์รีบเร่งรุดมาดูอาการ ความสะเทือนใจและความหวังถักทอเข้าด้วยกันในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้ โดยมีอสรพิษเงามืดผู้เงียบขรึมยืนอารักขาอยู่ไม่ห่าง... </font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในนครฉางอันของครอบครัวสกุลจาง ดูเหมือนจะเริ่มต้นขึ้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเมตตาและหัวใจที่เริ่มหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">…</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">……</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านไหมของกระโจมพักรับรองอันหรูหรา กลิ่นอายของไม้กฤษณาและเครื่องหอมจาง ๆ อบอวลไปทั่วพื้นที่กว้างขวางซึ่งถูกจัดแต่งไว้อย่างประณีตผิดกับบรรยากาศภายนอกที่เป็นศูนย์อพยพอันวุ่นวาย บนเตียงหนานุ่มที่ปูด้วยผ้าแพรชั้นดี ร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายเริ่มขยับกายอย่างช้า ๆ ก่อนจะปรือตาขึ้นมองเพดานกระโจมด้วยความงุนงง</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">ในตอนนี้หลินหยากำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของเด็กชายในชุดผ้าไหมสีเรียบแต่สง่างาม ในมือของนางถือผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่น คอยซับตามใบหน้าและลำคอของเด็กน้อยด้วยความเบามือ บัดนี้เด็กชายไม่ได้อยู่ในสภาพมอมแมมเหมือนวันวานอีกแล้ว ร่างกายของเขาสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีฟ้าอ่อนที่สะอาดตา เส้นผมสีขาวโพลนที่เคยชี้ฟูถูกสระจนสะอาดและรวบเก็บไว้อย่างหลวม ๆ ด้วยริบบิ้นเส้นเล็ก แม้โครงหน้าจะยังดูซูบผอมจนเห็นกระดูกโหนกแก้ม แต่ความสะอาดสะอ้านก็เผยให้เห็นเค้าความน่ารักที่ซ่อนอยู่ ดวงตาคู่โตที่เคยมืดมนเริ่มมีประกายแห่งชีวิตขึ้นมาบ้าง</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><b style=""><font color="#9932cc">“ตื่นแล้วหรือเด็กน้อย...”</font></b><font color="#000000"> หลินหยาคลี่ยิ้มหวานพลางวางผ้าลง </font><b style=""><font color="#9932cc">“หลับไปนานเชียว มาเถอะ... กินน้ำซุปอุ่น ๆ นี่ก่อน หมอต้มมาให้เจ้าโดยเฉพาะเลยนะ”</font></b><font color="#000000"> สิ้นคำนางก็ประคองชามยาที่ส่งกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกและรสชาติที่รู้ดีว่าขมจัดมาจ่อที่ริมฝีปากของเด็กชายที่พึ่งฟื้น</font><b style=""><font color="#9932cc"> “มันอาจจะขมหน่อยนะจ๊ะ แต่มันจะช่วยให้เจ้ามีแรงและปรับธาตุในร่างกาย กินให้หมดเชียวล่ะ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">เด็กชายมองน้ำยาสีเข้มในชามเพียงครู่เดียว ก่อนจะอ้าปากรับและซดลงไปอึกใหญ่ติดต่อกันจนหมดชามโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วหรือแสดงอาการรังเกียจรสขมปร่าที่ติดโคนลิ้น สำหรับเขาแล้ว... รสขมของยามันช่างจืดชืดนักเมื่อเทียบกับความขมขื่นของชีวิตที่เขาเคยผ่านมา</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">จางกงกงที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมหนึ่งของกระโจมจ้องมองปฏิกิริยานั้นด้วยแววตาพึงใจที่ยาขมไม่ได้ทำให้เด็กตัวเล็กกระจกงอแง ระหว่างนั้นเขาขยับกายก้าวเข้ามาใกล้เตียงที่โดนจัดไว้อย่างดี รังสีความเยือกเย็นทว่ามั่นคงแผ่ซ่านออกมาจนเด็กน้อยเผลอเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ</font><font color="#8b0000" style=""><b> “ในเมื่อเจ้าจะมาเป็นคนในสกุลจางแล้ว จะให้ผู้คนเรียกขานว่าเด็กผมขาวหรือตัวซวยต่อไปย่อมไม่ได้...” </b></font><font color="#000000">จางกงกงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีพลังอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องตั้งใจฟัง </font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve; background-color: initial;"><font color="#000000"> </font><b style=""><font color="#8b0000"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" color="#8b0000"><b><span style="font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">“ต่อไปนี้เจ้าชื่อ </span><span style="font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">จาง อวี้หลิน</span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font size="5"> (</font><font size="3">张 玉麟</font><font size="5">)... </font></span><span style="font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">อวี้</span><span style="font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> ที่แปลว่าหยกขาวอันบริสุทธิ์ และ </span><span style="font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">หลิน</span><span style="font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> ที่มาจากกิเลน สัตว์มงคลที่นำพาแต่โชคลาภมาสู่ผู้พบเห็น”</span></b></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">เขาเว้นจังหวะพลางปรายตามองไปทางชาวบ้านภายนอกกระโจมที่เคยดูแคลนเด็กคนนี้ </font><b style=""><font color="#8b0000">“ในสายตาของข้าและหลินหยา เจ้าคือหยกงามและสัตว์มงคล หาใช่สิ่งอัปมงคลอย่างที่คนเขลาเหล่านั้นกล่าวอ้าง จงจำชื่อนี้ไว้ให้มั่น เพราะมันคือชื่อที่จะติดตัวเจ้าไปจนวันตายในฐานะคุณชายน้อยแห่งสกุลจาง”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">หลินหยาที่นั่งฟังอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นแล้วหันไปค้อนสามีเจ้าแผนการของนางหนึ่งที </font><b style=""><font color="#9932cc">“ที่ท่านเงียบไปตั้งนานเมื่อคืน... เพราะแอบไปเปิดตำราตั้งชื่อมงคลให้ลูกอยู่นี่เองหรือเจ้าคะท่านพี่? แหม... ปากก็บอกว่ารำคาญ แต่เตรียมการเสียดิบดีเชียวนะเจ้าคะ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">จางกงกงทำเพียงแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อปกปิดความรู้สึกที่ถูกภรรยาอ่านจนทะลุปรุโปร่งกับคำแซวนั้น</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">ปฎิกิริยานั้นทำให้หลินหยาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมาหาเด็กชายที่บัดนี้กลายเป็นลูกชายบุญธรรมของนางเต็มตัว ก่อนที่นางจะเอื้อมมือไปลูบแก้มที่เริ่มมีความอบอุ่นของเขาอย่างรักใคร่ </font><b style=""><font color="#9932cc">“อวี้หลิน... ชอบชื่อนี้ไหมจ๊ะ? ต่อไปนี้ไม่มีใครมารังแกเจ้าได้แล้วนะ พ่อของเจ้าน่ะดุมาก ใครกล้ามาว่าเจ้า เขาจะจัดการให้หมดเลยล่ะ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><b style="font-weight:normal;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: 400; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#000000">อวี้หลินมองสบตาหลินหยา แววตาที่เคยหวาดระแวงเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของนางและความหนักแน่นจากชื่อที่พ่อบุญธรรมมอบให้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับชีวิตใหม่ที่มั่นคงกว่าเดิม เขาเม้มริมฝีปากแน่น หยาดน้ำตาใส ๆ รื้นขึ้นมาที่ขอบตาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความทุกข์ระทมเหมือนที่ผ่านมา จนเด็กชายค่อย ๆ พยักหน้าช้า ๆ พลางเปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนเป็นครั้งแรก </font><b style=""><font color="#ff8c00">“ชอบ... อวี้หลิน... ชอบ...”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><br></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: initial;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">และแล้วบรรยากาศในกระโจมหรูยามเช้าวันนั้นถูกเติมเต็มด้วยความหวังและความรักที่เริ่มผลิบานท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ หลินหยาก็โอบกอดอวี้หลินไว้แนบอก ขณะที่จางกงกงยังคงยืนเป็นปราการที่แข็งแกร่งอยู่เคียงข้าง แม้จะไม่มีคำพูดหวานซึ้งจากปากอสรพิษเงามืด แต่แววตาที่มองดูครอบครัวเล็ก ๆ ของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องแสงสว่างนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ลมหายใจของเขาจะเอื้ออำนวย</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><br></p><div style="text-align: center;"><div><font face="TH SarabunPSK" size="5"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="background-color: initial; color: rgb(66, 66, 66);"></font></div><div><div style="text-align: left; outline-style: none;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#000000"><b>สรุปเหตุการณ์: หลินหยากับจางกงกงได้ลูกชายแล้ว โฮ๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</b></font></div><font color="#424242"><div style="outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0" style="font-family: "Microsoft Yahei", Simsun; background-color: initial;"></div></font></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><font color="#424242"><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><b><br></b></span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><b>พรสวรรค์: </b>ลาภลอย (ไม้)</span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><br></span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><span style="background-color: initial;"><b>อื่น ๆ : </b>-</span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif"><br></font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif"><b>รางวัล: </b>+5 ความสัมพันธ์สนทนาทั่วไป จางกงกง </font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">หัวดี โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+20 โบนัส </font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">ความสัมพันธ์พิเศษ (VIP) กับ NPC +10 แต้ม โบนัส </font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">ความโปรดปราน NPC เผ่ามนุษย์ (ผู้มีบุญ) +20 แต้ม</font></span></div><div style="outline-style: none;"><span style="background-color: initial;"><font face="Niramit, sans-serif">แถวที่ 2 หาร 2 = 27.5</font></span></div><div style="color: rgb(66, 66, 66); font-style: normal; outline-style: none; font-family: Niramit, sans-serif;"><br></div></font></div><font color="#424242">
</font></div><font color="#424242">
</font></div><font color="#424242">
</font></div><font color="#424242">
</font></div></div></div>